Lierde onder de pen

Na een zachte winter duiken we terug de tuin in met hark en snoeischaar en dan stel ik mij de vraag of ik nog wel mag snoeien als alles bijna in bot staat?
Misschien ben ik al te laat of misschien moet ik de mensen toch maar geloven als ze zeggen dat de seizoenen veranderen.
Als ik op gewoon tijdstip volgens mijnen almanak van den boerenbond ga snoeien dan snoei ik nu de takken kort die al botten dragen en zo zit ik elk jaar met minder bloemen.
In elk geval herneemt het leven op onzen boerenbuiten.
De hopen mest liggen te dampen op de akkers en ik moet zeggen dat ik van die geur ben gaan houden door de jaren.
In feite zie ik in mijn herinneringen vaak die mesthopen terug op de binnenkoer van één of andere boerderij.
Bij mijn tante Amandine hadden ze ook zo een mesthoop liggen en mijnen bompa had mij wel honderd keren gezegd dat ik ervan weg moest blijven.
Het stonk niet alleen maar het was gevaarlijk!
Naar het schijnt zou onder het zichtbare stro een diepe put met zwart water liggen en als ge daar inviel dan zouden ze u opzuigen naar de hel.
Ja, dat was het verhaal van vroeger hé, hoewel ze mij nooit gezegd hebben wie er mij daar zou opzuigen.
Als het mest uit de stallen kwam lag het te dampen op de grote hoop en tijdens de winterperiode zou het uitgevoerd worden naar het land zodat met den uitkomen alles onder de aarde kon worden geploegd.
Vandaag moet alles gecomposteerd worden maar daar hadden ze in dienen tijd nog niet van gehoord denk ik.
Buiten de mest van de stallen werd er nog zoveel meer in de mestput gedropt.
Groenteafval moest ik op de berg stro smijten en af en toe werden een paar jonge katten in een zak gestoken om ze dan in de mestput te gooien.
Het kwam er vooral op aan om ze niet op het stro te gooien want dan bleven ze leven en dat was naar het schijnt de bedoeling niet.
Het was een soort van contraceptie na de geboorte of beter gezegd de eerste testen naar euthanasie voor dieren.
Nee, je moest goed mikken dat ze in het zwarte water vielen en zo opgezogen werden naar de hel.
Om zeker te zijn staken ze af en toe een paar stenen in die zakken om zeker te zijn dat zelfs een kat met een duikbrevet het niet zou overleven.
Ja, ik heb het nu wel over het verleden want vandaag mag dit niet meer door G.A.I.A.
Ja, die mannen zullen ook wel ondervonden hebben dat die zakken en stenen niet goed zijn voor het milieu hé.
Af en toe kwam bompa mij zeggen dat er weer een Waal aan het zingen was op de mesthoop maar omdat mijn ogen nog niks van politiek konden zien zag ik maar juist een haan staan kraaien boven op de hoop mest.
In de winter was het een raar zicht want dan was de mesthoop soms onder gesneeuwd en het was precies of de sneeuw warm was en er zo dampen uit ontsnapten.
Het was ook altijd de eerste plaats waar de sneeuw smolt en zo werd de mesthoop zichtbaar als dampende vulkaan op de binnenkoer van het boerenhof.
Af en toe kreeg ik als kleine snotter eens iets voorgeschoteld waar ik niet moest van weten en waar ik dan tijdens het knabbelen zure gezichten van trok.
Ook dan zocht ik mijn toevlucht tot de mesthoop als ze mij niet zagen, ik spuwde het goedje in het zwarte water en meestal volgde ook de rest van mijn bord omdat daar toch niemand ging zoeken.
Ja, ge kunt u niet inbeelden wat er zo op de mesthoop belande, in feite alles wat de kiekens niet opaten kon je op de mesthoop kwijt.
Ja, zelfs als een kieken gepluimd werd, werden buiten de pluimen die ik in mijn haar stak om cowboy en indiaantje te spelen op de mesthoop gesmeten.
Thuis hebben we geen mesthoop meer en dus zie ik ze alleen maar liggen te velde op de akkers.
Dampend liggen ze te wachten tot ze verspreid ondergronds verdwijnen als bemesting van onze gewassen.
Gewassen die wij dan terug naar binnen spelen en zo is het bewijs terug geleverd dat de cirkel rond is.
Bij de mesthoop op het land kraait geen haan meer maar landen nu zwarte kraaien alsof ze uit de hel opgedoken zijn.
En ja, ook op de mesthopen is er nu controle, de mestoverschotten zijn geteld en wie weet gaat men ze straks nog moeten invriezen als men ze niet kwijtgeraakt.
Ja, zoals vele zaken is ook de mesthoop een onderdeel van mijn herinneringen.
Velen rijden kilometers om eens naar de leeuw van Waterloo te gaan kijken waar de leeuw niet “Vlaamser” is dan die Waalse haan die hier in ons Vlaanderen staat te kraaien met zijn poten in de…euh…mest.
Ja, wie weet verdwijnt vroeg of laat ook onze mesthoop uit het dorpse leven.
Composteren is nu de boodschap!
Ik moet zeggen dat ik mij daar ook aan hou en dus heb ik hier thuis een half containerpark staan.
Een zak voor mijn plastieken zakken die bijna niet meer te verkrijgen zijn.
Een zak voor oud papier en andere facturen.
Een zak met glas die telkens openscheurt.
Een zak met keukenafval waar de muizen mee weg zijn voor ik bij de kiekens geraak.
Een zak met katten die niet meer op de mesthoop mogen.
Ja, ik kan u verzekeren dat mijn garage vol staat en als ik ze dan naar het containerpark breng en ze vragen mij wat ik allemaal mee heb dan moet ik steeds vragen of ze soms een container met “varia” staan hebben.
Och, we kunnen er eens mee lachen maar in feite is het de mens die teveel afval produceert en het is maar te hopen dat we binnen honderd jaar (of minder) niet moeten leven zoals in sommige landen op vuilnisbelten.
Euh…maar nu we het toch over mest hebben wil ik via deze weg de persoon danken voor de mest die mij aan huis bezorgd is.
Ja, ik had onlangs op café eens gevraagd of er niemand wat mest had voor mijne “lochtink” en mijn rozen.
Momenteel kan ik voort voor de komende vijftig jaar want voor twee bloempotten met rozen en 20 stekken prei had ik geen ganse remorque nodig.

Groetjes chauffeurke