Lierde onder de pen

Het is al enige tijd dat er terug vossen in onze streek zitten.
Niet alleen in onze streek want zelfs in ’t stad zijn ze opgemerkt en juist de kiekens die op een appartement wonen zijn er veilig.
De jagers hadden er de mond van vol want ook zij hadden ondervonden dat er meer bruintjes in het landschap liepen en dan hadden ze het niet over deze die de dag voordien in het bruin bier hadden gehangen.
Regelmatig stond er een artikel in “De beiaard” dat er den ene of den andere een vos op bezoek had gekregen met een slachtpartij als gevolg.
Ook ten huize chauffeurke lopen er kiekens waaronder een paar buiten in het kiekenkot en blijkbaar had Reinaert de vos steeds een cirkel rond het huis gemaakt om ze bij anderen te gaan halen.
Op den duur begon ik te twijfelen of mijn kiekens soms niet lekker waren en dat het de reden was waarom de vos mijn kiekenkot links liet liggen.
Ja, echt jonge kiekens zijn het niet meer en de reden is dat ik er op den duur zodanig aan gehecht was dat ik op een ander kiekens ging kopen om klaar te maken zodat de mijne aan hun pensioengerechtigde leeftijd zouden geraken.
Opgelet de kiekens van chauffeurke hebben iets speciaals!
Ze hebben niet alleen een stamboom waar ze vaak op stok zitten ze hebben elk een naam en sommigen kunnen zelfs praten in mijn fantasie als ik één of ander verhaaltje schrijf voor de kinderen.
De haan is nog een echte haan waarvan al zijn familie nog in Wallonië woont en de andere kiekens komen een beetje van alle hoeken van het land en er zitten zelfs een paar gepluimde immigranten tussen uit Holland.
De Hollandse kriel, de barnevelder het zijn allemaal namen die op hun identiteitskaart staan en dus zal het niet gelogen zijn hé.
Natuurlijk heb ik ze zelf een naam gegeven omdat ze zo beter passen in één of ander verhaal.
Hoewel, ik moet zeggen dat het een gans werk was om al die namen op te schrijven de dag dat ik ze moest aangeven op het gemeentehuis om te melden hoeveel pluimvee en ander gevogelte ik had.
Ja, voor de vogelgriep had ik al hun namen ginder in de kiekenbus (of hoe noemt ge dat) gaan steken.
Vaak geeft men een naam aan een kieken zonder na te denken en dat is een beetje zoals met een kind waar de ouders een leuke naam vinden voor een pasgeborene maar die eens ouder gans anders gaat klinken.
Bij mijn kiekens is er over nagedacht en de namen die ze hebben gekregen komen van personen of dingen die een rol hebben gespeeld in mijn leven.
Ons “Micheline” was een schoon kieken en deze verwijst naar mijn eerste vrouw.
Het is eigenaardig hoe een kieken zich kan aanpassen aan een naam, want ook dat kieken kon een ganse dag kakelen zonder dat ik er iets van verstond.
Onze “Fernand” was dan weer de naam van mijne vroegere chef en ik moet zeggen dat ik er niet naar kijk of het nu een naam voor een man of een vrouw is want bij een kieken valt dat toch niet op.
Dat Hollands kieken had ik windmolen genoemd omdat het daar een ganse dag met zijn vleugels stond te wieken en omdat euh…awel omdat er ginder veel windmolens staan hé.
Sommige kiekens bleef ik gewoon kieken noemen omdat ik er nog niet echt uit was wie er nog in aanmerking kon komen in mijn omgeving.
Mijn leraren, sommige collega’s, politiekers en nog zoveel anderen liepen hier al rond te scharrelen in mijn kiekenkot.
Mijn kiekens kregen het beste van het beste en dat bestond vaak uit al de overschot die wij toch niet meer naar binnen kregen.
Vooral op feestdagen zijn die beesten wreed verwend en mogen ze al eens een boutje van een ver familielid afknagen of krijgen ze een paar sneden rozijnenbrood toegeworpen.
Met twee zitten ze dan te vechten voor het vet van een snede hesp en sommigen hebben zelfs hun eigen eieren terug opgepikt.
Ja, met een kieken dat zijn eigen ei opeet is het dus ook bewezen dat de cirkel rond is.
Toen ik onlangs terug naar het kiekenkot liep om ze te voederen zie ik er daar toch wel één op hare rug liggen.
Het was pas toen ik ernaast stond dat ik zag dat het kieken niet sliep maar afgeslacht was.
Mijnen “yves” (genoemd naar een politieker) was de keel over gebeten en dat kon alleen maar een lepe vos gedaan hebben.
Potverdekke, de vos had ook mijn kiekenkot gevonden!
Ik heb het met tranen in de ogen begraven op de tonen van de “Marseillaise” en haar legstokken als kruisje op het graf gezet.
Ja, het moest er eens van komen en toen ik op inspectie ging zag ik overal pluimen liggen alsof ook de andere zich hadden verdedigd.
Maar toen ik de dag erop terug naar het kiekenkot ging, lag er daar miljaar weer een kieken!
Potverdekke ’t was toch geen waar zekerst nu hadden ze mijnen “Elio” in zijn gat gebeten en ook rond zijne nek was geen strikje meer te binden!
De haan was zelfs uit het hok gevlucht en liep verloren in de grote weide opzoek om terug de resterende kippen te vervoegen.
De vos bleek leper dan ik dacht en waarschijnlijk kwam hij maar ’s avonds of ’s nachts op bezoek.
Maar dan kennen ze chauffeurke nog niet!
Hier op zolder lag er nog een vossenklem uit de tijd van mijnen bompa en nu zou ze eindelijk van pas komen.
Ik plaatste de klem in het kiekenkot en elke dag ging ik kijken of er daar een stuk van een “fourure frak” was gevangen.
Nee, blijkbaar was Reinaert slimmer dan dat!
Het zou geen makkelijke opdracht worden om hem te vangen en dus zat er niets anders op dan te wachten.
Hopelijk maakt hij niet teveel slachtoffers meer voor Pasen want anders kan ik hier een nieuwe regering gaan kopen ppfff.
Ja, het is een triest einde om het jaar te beginnen.
En of het nu een kieken is of niet wat doet het ertoe als men aan iets gehecht is.
Anderzijds stel ik mij ook in de plaats van de vos die hier in de natuur huppelt,ook hij moet eten.
Ik heb er hier vroeger nog mee gelachen dat hij mijn kiekens niet lekker vond en dat hij liever op een ander ging, maar in feite mag hij zijn eten op een ander gaan halen hoor.
Allé, als er zich iemand geroepen voelt om de vos van Lierde te voederen mogen ze altijd hun kiekens bij mij komen brengen, ooit komt onze vos nog wel terug.

Groetjes chauffeurke