Lierde onder de pen


 DEN DIKKE VAN SESJANS


Toen ik onlangs hoorde dat er in onze streek een kunstwerk zou onthuld worden, was ik wreed curieus.
Ik dacht eerst dat ze iets gevonden hadden om hier beneden aan mijn deur te komen zetten, maar ’t was potverdekke “ Sesjans” (Hemelveerdegem) die in de prijzen viel.
Een klein dorpje met ongeveer 400 inwoners.
’t Is precies of de tijd er is blijven stilstaan.
Ook de geboortes zijn er blijkbaar blijven stilstaan, want ’t is raar dat ge daar nog een kleine hoort bleiten, of dat ge een kinderkoets in het straatbeeld ziet.
Maar nu waren er plots twee geboortes!
Julie en den dikken.
Geboren tussen een kleine laan met bomen, een oude pomp en de kerk.
Twee cafés waar het rumoer achter de muren schuil gaat, want op de plaats zelf is het rustig.
Maar verleden zondag, was de rust even onderbroken voor de inhuldiging van “den dikke van sesjans”.
Jawadde, het pleintje kreunde onder de massa, want iedereen wou “den dikke” zien.
Als ge zo jaren uit het dorpsbeeld verdwenen bent zoals ik, en ze komen u dan over “den dikke “ klappen, dan kunt ge u daar van alles bij voorstellen hé.
Maar hier was den dikke de trots van “sesjans”!
Het was in de jaren stilletjes dat Charles – Louis Matthijs te St-Maria-Lierde werd geboren (1796).
Dienen mens week op zeker moment uit naar “Sesjans”, en rond 1840 stond hij daar bekend als landbouwer – paardenhouder.
’t Was ook hij die de gelukkige eigenaar van den dikke van St-Jans mocht zijn.
Maar hij spande ook het paard voor de kar, en zo hielden vier generaties de hengstenfokkerij in leven.
Het ganse verhaal is teveel om hier te vertellen, en daarom verwijs ik naar het boek van Paul De Brauwer, “Het Belgische trekpaard – een levend monument”.
Ja, men zou dan denken, dat dienen mens daar een standbeeld zou krijgen, maar ze hadden een foto doorgestuurd naar de kunstenaar Jan Desmarets, en den dienen had toch wel dat paard gemaakt die ernaast stond zekerst!
Awel, ik moet zeggen dat het prachtig is!
Kunst is om even bij stil te staan, en na te denken.
Op de berm voor de boerderij, staan nu de vele werkuren van fokker verweven met deze van de kunstenaar.
Bronzig kijkt het naar de straat, terwijl we in de verte hoefgetrappel horen.
Op ware grootte en 688kg zwaar, zien we de trots uit ons verleden staan.
Ja, waar is den tijd?
Ons geheugen werd even opgefrist met een paar toespraken, en ook de kunstenaar gaf enige uitleg over de bronzen geboorte.
Maar ineens verschijnen daar ook “Tiste” en “Fluite” op het toneel!
Jawadde zeg, die mannen hadden daar direct gezien dat er daar een stuk ontbrak aan dat paard.
Naar het schijnt, moet een hengst altijd een stuk meer hebben dan een merrie, en hier ontbrak er…euh…ne wortel of zoiets.
Allé, om alles door te spoelen, werd iedereen uitgenodigd op de binnenkoer van de boerderij.
Awel mannekens, daar ging terug een andere wereld open.
De grote koer omgeven met schuren, paardenboxen en woonhuis, deden ons in een andere tijd belanden.
De boerenpaarden van Palm, die voor de gelegenheid naar hier gebracht waren, gaven een realistisch beeld van hoe het vroeger was.
We moesten er juist de hardwerkende mens bij denken, en we stonden meer dan 100j terug in de tijd.
Zelfs de paarden lachten hun gebit bloot, en voelden zich hier direct thuis.
Een paar jonge dames, kwamen op en aangelopen met schotels kaas en geperste kop, zoals ze vroeger de boterhammen naar het veld droegen.
En zoals ten tijde, werd ook hier gevierd met bier.
Er werd gepraat over nu, maar nog meer over vroeger, en hoe meer de Palm zegende, hoe straffer de verhalen.
En ik…ik…liep tussen de mens, en af en toe ging ik achter het boerenhof even kijken naar het prachtige landschap.
Zonovergoten, lag alles zo dicht bij elkaar in het glooiende landschap.
Onze jeugd, de geschiedenis en het verleden waar ook “ den dikke van sesjans” deel van uitmaakte.
De dauw hing parels aan het gras, en ze schitterden verhalen voor alle aanwezigen.
Sommigen lachend met de streken van vroeger, en anderen pinkten dan terug een traan weg over het verleden.
Ja, we leven in kleine dorpen die weliswaar gemeenten geworden zijn, maar we mogen fier zijn dat onze voorouders er geschiedenis schreven.
Het leven van mens en dier werd met “den dikke van sesjans” vereeuwigd.
Zijn brons schittert niet alleen in de zon, maar ook onder de Belgische driekleur.
Zijne kop met wilde manen, draait hij naar zijn achterste.
Een kijk voor ieder van ons, voor wat achter ons ligt.
We zien afgeknotte staarten zwaaien naar vroeger, op ’t ritme van den boer met een simpele “juuu tik juuu”.
En terwijl we de kolossen karren zien trekken en vrachten zien sleuren, zijn er die de geschiedenis willen veranderen, door van op een bureaustoel een langere staart te breien aan ’t boerenpaard zijn gat!
Jammer, dat ze de landelijke geschiedenis uit boeken moeten verhalen.
Ja, die mannen kunnen mij op mijn paard krijgen!
’t Zou schoon zijn moesten de paarden de rollen kunnen omkeren, en zeggen dat iedere mens morgen met een lange euh….paardenstaart door ’t leven moet.
Het verleden sterft al vlug genoeg uit, laat het ons dan ook niet versnellen door de esthetiek te laten primeren in de ogen van sommigen.
Ik heb het boerenpaard gekend met afgeknotte staart, en zo zal het ook in mijn herinneringen blijven.
Het siert in elk geval onze gemeente, dat we het verleden vereeuwigen voor het hedendaagse oog van jong en oud.



“Den dikke van sejans”



Afgeknotte staarten
dansen over kouters
helpen boeren
bij ’t zware labeur

trekken aan ’t verleden
sleuren naar vandaag
bronstig gefokt
bronzig vereeuwigd



Groetjes chauffeurke



Ps:

Met dank aan iedereen die zorgde voor een meerwaarde en erkenning.

Gemeentebestuur en kunstenaar, maar ook het personeel en de arbeiders.



Terug naar 'Lierde onder de pen'

Terug naar homepage Lierde Online