NEVELS en SEIZOENEN in TUIN en NATUUR


maak uw keuze

poëzie eigen werk
2005 - 2006
13. 14. 16. 17. 18.
19. 20. 21. 22. 23.
24. 25. 26.

muziek klik hieronder

 

 


Poëzie 1


Winter 1999

 

 

" Achter de wolken
schijnt altijd de zon "

 

 

 

 

 

hit counter html code

 

 

 

.

 

Bomen sterven staande.

Nog zitten vogels in je takken en
streelt de wind je kale kruin.
Je staat zo statig en heel recht, toch
is de strijd voorgoed beslecht.
Geen zilver meer en ook geen toekomst,
stilaan wordt alles ondermijnd;
hoe kan het toch dat jij zo
langzaam-aan bent weggekwijnd?

Mooi was je in je frisse lentetooi,
maar meer nog hield ik van je
in de winter, als alles grauw en kaal
was en jij de zilver-trotse-den in
onze tuin, in wit of ijs, je winterkleed
met hier en daar en af en toe
een vonkje licht een straaltje zon.
zo hielp jij met hoop die winter overwon.

Ik heb de jaren niet geteld en evenmin
je lengte, acht hoog misschien en amper
twintig jaren jong, leek je zo sterk
en zeker van jezelf.
Heb ik je niet genoeg omarmd ? of
weinig ook bedankt, of was je van al
dat rechtop staan gewoon te moe,
ach, wat doet het er nog toe.


De laatste maanden werd je zilver
bruin, er rest nu enkel nog 'n kale kruin.
Maar ook je dode silhouet,
vind ik nog altijd mooi.
Ik wil je danken voor de jaren
vreugd' die jij ons schonk.
Al was je dan geen mens,
je leefde in het hart van onze tuin

08.06.04 ria.b

 

 


 

 

 

 

Zilverspar, 2 jaar later,


Gekneusd, ontschorst, gehavend
over al je leden,
je bent er nog, al
hoor je dra tot het verleden.


Een bosduif, zilvergrijs en rond,
houdt even nog de wacht.
En koestert zich in de zon,
die heerlijk lacht.


Een foto, op jouw magere tak,
zij, goed gevoed
en mooi van veren
En jij, wat oog je nu toch zwak.


Regelmatig, in je dood skelet,
vogels die nog komen zonnen,
geen zacht, wel een gewillig bed
ach, geef je nu toch maar gewonnen,


Je ZIEL is weggevloden,
ieder jaar een beetje meer,
het doet wel pijn
toch zal er nooit een einde zijn.


Als je wordt gekapt, straks in de winter,
je wortels uitgerooid,
een nieuwe cyclus komt er aan.
En in de sky, meer horizon ontplooit.


Ik zal je missen, Zilverspar van ons !

ria

3 augustus 2005

 


 



 

Maak hier uw keuze uit volgende albums

 

 

Wat stille vreugde brengt


 

 


 

 

 

Gulheid en Overvloed




 

 

 



Ontdekkingstocht

 




 

 

 

Natuur(lijk) en Tuingenot

 



 

 


Eigen Werk

 

 

 


 

 

VOLGENDE - Wat stille vreugde brengt

TOP

Gastenboek

Vorige

Startpagina

Home

 

 


Najaarsvensterke - van Alice Nahon