NEVELS en SEIZOENEN

POEZIE - gekregen gedichten 2

 

 

Gedichten van Give - met veel dank

 

gedichten van:

 

"Dag Ria
en al je trouwe fans hier...,
Give


 

Tijd nu voor warmte
en voor naar binnen keren
nu vroeg de avond komt.
Tijd dus om vrienden
die je zolang niet hoorde
te noden aan je tafel.
-De mand gevuld met geurig fruit-
te luisteren naar zachte woorden
en zomerse verhalen.

Give

 

 

 

 

Dag moeder,

Ik wou dat ik
je schilderen kon,
want woorden
zijn zo kaal, zo onvolkomen.
Ik zie je anders,
veel mooier dan de foto
op je graf
en in het oude kader,
hier naast mij in 't salon.
Hoe je echt was
weet ik nog in mijn dromen.

In tekens vind ik je dan terug..
't gebaar van dank
waarmee je ied're dag
en 't verse brood aankruist;
hoe je heel beschermend
je hand heel zachtjes
op ons hoofden legt
als 't avond wordt
en donker buiten
als 't waait en bruist.

'k Zie nog de zorgenrimpel
om je ogen
en hoe je stilvalt soms
en draalt diep in gedachten
bij het patatten schillen;
je blik dan even op de klok
heel even maar,
alsof je op iemand of iets wachtte.
'k Wou dat ik de tijd
weer terug halen kon
en dat weer mocht beleven:
de geur van koffie
bij 't ontbijt als jij de dag begon.

Ik hoor nog je wens,
ik voel nog het kruisje
warm op mijn hoofd
toen wij het oude nest
verlieten lijk 't leven wil.
En 'dat het ons goed zou gaan..'
'Doe maar je best..'
zei je. Dat hebben wij wellicht beloofd.
Onwetend toen wat trouwen
en het leven.. en het beste was.

Give 14 aug. 2006
________________
Er is zoveel om lief te hebben.

 

 

 

 

 

 

"Twaalf uren slaat de klok, de klok slaat twaalf
en alles is rustig... doof de vuren!"
(roep van de nachtwacht)

 

 

 

Wachters van de nacht


Ik heb ze altijd lief gehad,
de wachters van de nacht,
de hoeders van de tijd
die uitkijken met stille kracht,
naar licht
en hoop op morgen. De wakende met trage stap,
die donkere uren telt
en aan de slapenden
of wie de rust niet vinden
meldt dat alles veilig is. Ik heb ze lief
die in de stad bij nacht
de vele ramen weten,
waar pijn en licht nog brandt
en vuren smeulen ongedoofd
van twijfel, leed, onzekerheid. 'k Weet van de tijd lang
hoe ze heten: 'moeder'
de koele hand heel zacht
op 't hoofd van haar onrustig kind
of 'vrouw'
aan 't bed van wie de dood
niet vindt. Ik heb ze altijd
lief gehad
de zachte hoeders van de aarde,
de wachters van de tijd,
die voor de mens
de hoop bewaarden
op morgen en op eeuwigheid.


Give, 18 okt. 2006

 

 

 



 

Herfstraam


De werkbroek en 't alaam
voor buiten en voor zomer,
maar weggeborgen nu
voor later nieuwe lente,
wordt ik nu weer de dromer. Ik droeg met zorg
de huiverende plantjes
in veiligheid naar binnen,
knipte de laatste rozen
die zo uitbundig heel het jaar
te lachen stonden en te blozen. De bomen slaan in vlam
zomaar in enkele dagen,
wat moe van groeien
en van overvloedig vruchten dragen
weten zij beter dan de mensen
voor alles is een tijd. Een tijd om te ontluiken,
een tijd van lichtend bloeien,
een tijd om in de zomerzon
de vrucht te laten groeien
met veel geduld.. Nu staan ze
als een late ode
aan Schepper en aan leven
in volle pracht te gloeien
in d'avondzon,nog even.. Tijd nu voor warmte
en voor naar binnen keren
nu vroeg de avond komt.
Tijd dus om vrienden
die je zolang niet hoorde
te noden aan je tafel.
-De mand gevuld met geurig fruit-
te luisteren naar zachte woorden
en zomerse verhalen. Aan 't ochtendraam
wuif ik de vogels uit
die voor de gure wind
en voor de koude vluchten
misschien als 't lot,
of is het God, het wil
zien wij hen wel terug
in blije lenteluchten.

Give 5 okt. 2006

 

 


 



hit counter html code

 

pagina 15a