Ik werd 's morgens gedeprimeerd wakker, omdat het mijn verjaardag was en ik dacht: alweer een jaartje ouder. 

Nadat ik me had gewassen en geschoren ging ik richting ontbijt met de gedachte dat mijn vrouw me met een dikke kus zou feliciteren. Aan tafel zat mijn vrouw zoals gewoonlijk de krant te lezen en zei geen woord. Ik schonk me zelf een kop koffie in en dacht bij mij zelf: Ze is het vergeten maar zo meteen komen de kinderen en die zingen samen "Happy Birthday" en komen met een leuk cadeautje. Genietend van de koffie wachtte ik op de kinderen. En toen kwamen de kinderen. Ook niets!

Het was inmiddels laat geworden. Ik greep mijn jas en verliet nog gedeprimeerder het huis en ging op weg naar kantoor. Op kantoor aangekomen begroette mijn secretaresse me met een glimlach, feliciteerde me met mijn verjaardag en haalde een kop koffie. Ik begon me al een stuk beter te voelen. 

Later in de morgen kwam mijn secretaresse op mijn werkkamer en zei: Je bent jarig vandaag, zullen we samen gaan lunchen. Met de gedachte dat ik me dan nog beter zou gaan voelen zei ik: Dat is een goed idee. We sloten het kantoor af en omdat ik jarig was zei ik tegen mijn secretaresse: waarom gaan we niet naar een leuk tentje buiten de stad in plaats van de gebruikelijke fastfoodketen.

Zo gevraagd, zo gedaan. We gingen naar een leuk klein restaurantje even buiten de stad. We dronken een paar aperitiefjes en hadden een heerlijke lunch. Op weg terug naar kantoor zei mijn secretaresse dat het vandaag niet druk was op kantoor en ze stelde me voor om mee te gaan naar haar flatje om nog wat te drinken. Dat klonk goed, dacht ik en mijn humeur begon aardig op te klaren.

Na een paar drankjes zei ze tegen mij: Neem me niet kwalijk, ik wil even wat makkelijker aan trekken, ik ben zo weer terug. Na zes minuten ging haar slaapkamer open, ze kwam binnen met een grote verjaardagstaart en in haar kielzog volgden mijn vrouw en kinderen en ik zat op de bank met alleen mijn sokken nog aan.