Op 23 januari 1856 vertrok de Pacific met 45 passagiers en 141 bemanningsleden uit Liverpool. Van het schip en van de opvarenden werd nooit een spoor terug gevonden. Het schip werd niet eerder teruggevonden dan in 1986 toen een visser met zijn netten aan het wrak bleef hangen. De Pacific werd waarschijnlijk het slachtoffer van de ijsschotsen die in dat jaar volgens berichten van andere schepen als een drijvend continent de Noord-Atlantische Oceaan onveilig maakten. Een passagier die twee weken later de oversteek aan boord van de Atlantic maakte, beschreef hoe dat schip bijna een soortgelijk einde vond: “Om zeven uur ‘s ochtends zagen we een schouwspel dat niemand aan boord ooit zal vergeten; het was de hand van de Voorzienigheid, en er moeten mensen aan boord zijn, geweest die het meer verdienden dan ik en vele anderen. De mistbank trok op als een gordijn en we kregen zicht op de oceaan die prachtig, huiveringwekkend en groots was. De lucht was helder zo ver het oog kon zien; de zon scheen fel op een keten van ongeveer 30 meter hoge ijsbergen met drijfijs ertussenin. Keten na keten kwam in zicht en het was een ontzettend indrukwekkend tafereel. In minder tijd dan het kost deze woorden neer te schrijven, zakte het gordijn echter en werd alles weer duister”. De kapitein stuurde het schip wijselijk zuidwaarts om de ijsbergen te ontlopen om pas daarna weer koers naar het westen te zetten.