Beoordeling van de Cantates van Bach

Wolfgang Schreiber, Gustav Mahler [Vert. van "Mahler", Reinbek bei Hamburg (Rowohlts Monographien, 181), Rowohlt Taschenbuch Verlag, 1971 door Ria van Hengel], Amsterdam, Contact, 1991, p. 145: “Informatief is ten slotte dat hij zich, toen de Tweede symfonie ontstond, diepgaand bezighield met de cantates van Bach: 'In Bach zijn alle levenskiemen van de muziek verenigd, zoals in God de wereld verenigd is.' ” [Natalie Bauer-Lechner, Recollections of Gustav Mahler, Londen, 1980, p. 157]
Op. cit., p. 152: “Mahler hield zich in die periode opvallend grondig met Bach bezig. In de zomer van 1901 merkt hij in een gesprek op: 'Het wonder van zijn polyfonie is ongelofelijk, niet slechts voor zijn tijd, maar voor alle tijden,' en hij vervolgt: 'Het is onuitsprekelijk wat ik van Bach steeds meer leer (als een kind dat aan zijn voeten zit!): want mijn aangeboren manier van werken is de manier van Bach! Had ik maar tijd om me helemaal in deze hogeschool te verdiepen!' [Bauer-Lechner, 1980, pp. 161 e. v.] In die zomer ontstond er al een deel van zijn Vijfde symfonie, maar de opmerking karakteriseert de hele Mahler in zijn midden- en late periode.”