| HOME | Nederlands | Latijn | Eigenschappen | Kwalen | Recepten | Links | Bronnen |
Beschrijving :
|
Lotion Voetschimmel van http://www.ziekenhuis.nl Wat is voetschimmel ? Voetschimmel (officieel: tinea pedis) is een huidinfectie veroorzaakt door schimmels (dermatofyten), die de hoornlaag van de opperhuid aantasten. Door de ontstekingsreactie die hiervan het gevolg is ontstaat een huidafwijking die gepaard gaat met schilfering en kloofjes tussen de tenen, jeukende blaasjes aan de voetzolen of rode schilferende huidafwijkingen die vooral aan de voetranden zichtbaar zijn. Ook kunnen de nagels van de tenen zijn aangedaan. De populaire benaming van de aandoening is zwemmerseczeem of in het Engels "athletes foot". Dit suggereert dat zwemmen de oorzaak is, maar hoewel zwemmen een risicofactor is voor het oplopen van voetschimmel, zijn er ook andere situaties die de kans op infectie vergroten, zoals u verderop in de folder kunt lezen. Voetschimmel komt veel voor; zeker 10% van de bevolking heeft er last van, van de volwassenen zelfs 20%, terwijl bij personen met een verhoogde infectiekans het percentage nog hoger ligt. Behalve aan de voeten kunnen schimmels ook op andere plaatsen de huid infecteren. Meestal ontstaan dan afwijkingen die bekend staan als ringworm, zich uitbreidende rode schilferende plekken die in het midden vanzelf weer genezen waardoor de ringvormige structuur ontstaat. Ringworm komt veel minder vaak voor dan voetschimmel. Hoe ontstaat voetschimmel ? Voetschimmels voeden zich met materiaal van de buitenste laag van de opperhuid, de hoornlaag. Schimmelinfecties komen in de natuur veel voor, niet alleen bij mensen en dieren maar ook bij planten. Ook is iedereen bekend met het beschimmelen van bijvoorbeeld brood of kaas. Schimmels planten zich voort door middel van sporen die onder voor hen gunstige omstandigheden weer kunnen uitgroeien tot schimmels. De schimmels, die ontstaan uit de sporen die de menselijke huid infecteren, worden dermatofyten genoemd. Factoren die het ontstaan van voetschimmels bevorderen In een vochtige en warme omgeving kunnen sporen gemakkelijk uitgroeien tot schimmels. Daarom komen voetschimmelinfecties veel voor. Transpirerende voeten en slecht ventilerende schoenen en sokken bevorderen schimmelgroei. Het maakt duidelijk waarom in ons klimaat voetschimmel zich vooral manifesteert in de zomer. In de tropen komen voetschimmelinfecties meer voor bij schoenendragers dan bij mensen die op blote voeten lopen. De populaire benaming "zwemmerseczeem" voor voetschimmel laat zich gemakkelijk verklaren: door het zwemmen en douchen wordt de huid vochtig en daardoor meer vatbaar voor infectie. In druk bezochte douche- en kleedruimten zullen sporen in het algemeen ruimschoots aanwezig zijn, omdat er altijd wel mensen met een voetschimmel zullen rondlopen. Gebruikers van deze ruimten lopen dus grotere kans op het oplopen van een voetschimmel. Mogelijk kan men door het dragen van badslippers een infectie met voetschimmel voorkomen. Ook goed afdrogen van de voeten en vooral van de ruimten tussen de tenen is een belangrijke maatregel ter voorkoming van een infectie. Contact met schimmels is echter niet geheel te vermijden. Lang niet altijd is het duidelijk waar iemand de infectie heeft opgelopen. Men moet ervan uitgaan dat sporen van dermatofyten in onze leefomgeving in ruime mate aanwezig zijn, waardoor infectie ook buiten bovengenoemde plaatsen mogelijk is. Omdat men in westerse landen, door verbeterde wasmachines en wasmiddelen, op steeds lagere temperaturen is gaan wassen, kunnen schimmelsporen ook makkelijker in kleding de wasbeurt overleven. Wat zijn de verschijnselen ? Vier soorten afwijkingen kunnen het gevolg zijn van een schimmelinfectie aan de voeten, die al of niet in combinatie voorkomen. · Wittige schilfering tussen de tenen, soms met pijnlijke kloofjes. Vooral de ruimte tussen de 4e en 5e teen is vaak aangetast. Een populaire benaming van deze infectie is "tenenkaas", vanwege de geur waarmee het soms gepaard gaat wanneer tevens bacteriën aanwezig zijn. · Jeukende blaasjes, vooral op de voetzolen, die later tot bruine vlekjes of korstjes indrogen, waarna de huid afschilfert. Een enkele keer ontstaan grotere blaren en kan de huid nattend worden. · Roodheid en schilfering van grote delen van de voetzolen en van de voetranden. · Gele verkleuring en brokkelig worden van de nagels (schimmelnagels, ook wel onychomycose genoemd). Bij een heftige acute schimmelinfectie van de voeten kunnen een enkele keer reactieve niet-besmettelijke blaasjes of schilfering aan de handen ontstaan. Aan de handen is dan geen schimmel aanwezig. Het is belangrijk om te weten dat de beschreven huidafwijkingen niet altijd door een schimmel worden veroorzaakt. Dezelfde huidafwijkingen worden in ongeveer de helft van het aantal gevallen veroorzaakt door andere aandoeningen. Om zekerheid te krijgen moeten huidschilfers onder de microscoop worden bekeken of moet op schimmels worden gekweekt. Hoe wordt de diagnose gesteld ? Wanneer de arts zekerheid wil hebben of er sprake is van voetschimmel of van een andere huidaandoening, kan hij schilfers van de huid of nagels afnemen en deze na bewerking onder de microscoop onderzoeken. Men kan op deze manier tijdens het spreekuur in een betrekkelijk kort tijdsbestek de aanwezigheid van schimmels aantonen. Een tweede methode van onderzoek is het kweken van schimmels uit de huidschilfers. Dit onderzoek duurt 6 weken. Wat is de behandeling ? Voetschimmel kan op verschillende manieren worden behandeld. Plaatselijke behandeling In het algemeen wordt behandeld met een crème of een zalf, waarin een schimmeldodend of groeiremmend middel is verwerkt en die meestal één of tweemaal per dag dun moet worden aangebracht. Men dient deze behandeling ook nog enige tijd voort te zetten nadat de huidafwijkingen zijn verdwenen. Daarnaast kan een poeder worden voorgeschreven waarin een anti-schimmelmiddel is verwerkt. Dit poeder kan op de voeten en in de sokken en schoenen worden gestrooid. Systemische behandeling met tabletten Bij ernstige of hardnekkige gevallen, zal uw huisarts of huidarts een behandeling met speciale pillen geven. Een dergelijke behandeling duurt vaak 3 maanden, soms langer wanneer het een hardnekkige infectie betreft. Dat laatste is zeker het geval als de nagels zijn aangedaan. Een schimmelinfectie van de teennagels is moeilijker te behandelen dan een schimmelinfectie van de vingernagels. Over het algemeen is inwendige behandeling met pillen naast verwijdering van het zieke nageldeel noodzakelijk. Ook kan het toepassen/aanbrengen van een tinctuur hierbij helpen de infectie te bestrijden. Bijwerkingen van de behandeling met tabletten Griseofulvine is sinds 1958 in gebruik en is door de jaren heen een veilig medicijn gebleken. Hoofdpijnklachten kunnen bij het begin van de behandeling optreden, maar verdwijnen na enige tijd vanzelf. Een tweede bijwerking is dunne ontlasting of diarree. Orale middelen zoals LamisilR en TrisporalR zijn ontwikkeld vooral voor uitgebreide schimmelinfecties. Een betrekkelijk korte kuur met deze medicijnen is veelal voldoende. De bijwerkingen zijn gering. Wat kunt u zelf nog doen ? · Na het baden moeten de voeten geheel en vooral tussen de tenen goed worden afgedroogd. · Sokken dienen goed vocht-opnemend te zijn; katoenen sokken hebben de voorkeur; synthetische materialen sluiten af en bevorderen transpiratie. Sokken dienen regelmatig te worden gewassen, maar hoeven niet te worden uitgekookt. · Bij transpirerende voeten een drogende poeder gebruiken. · Lederen schoenen, die goed ventileren, zijn te verkiezen boven schoenen van synthetische materialen waarin de voeten meer zweten. Schoenen worden zo mogelijk per dag verwisseld om ze de gelegenheid te geven te drogen. Open schoenen zijn uiteraard ideaal, maar in ons klimaat niet altijd te dragen. · Niet op blote voeten lopen maar badslippers dragen. · Geen houten en kurken vlonders in douches en wasruimten gebruiken, omdat zich in de naden schimmelsporen kunnen nestelen en ze niet goed te reinigen zijn. Wat zijn de vooruitzichten ? Tot slot is er waarschijnlijk ook nog verschil in individuele gevoeligheid voor schimmelinfecties. Het lijkt zo te zijn dat de ene persoon bevattelijker is voor schimmelinfecties dan de andere. Dit uit zich in het feit dat onder dezelfde omstandigheden lang niet iedereen voetschimmel oploopt. Ook zal per individu de behandeling meer of minder goed kunnen aanslaan en infecties al of niet de neiging hebben om terug te komen en chronisch te worden. Dit betekent dan ook dat iemand die van een voetschimmel is genezen, een grote kans heeft op herinfectie. Voor aanvullende informatie over huidaandoeningen en patiëntenverenigingen kunt u zich wenden (dagelijks tijdens kantooruren) tot de Huidfederatie/Nationaal Huidfonds, via de huid-infolijn: tel. 026-3514160. Deze foldertekst is een uitgave van de Nederlandse Vereniging voor Dermatologie en Venereologie en wordt u aangeboden door GALDERMA Nederland. Bron: Nederlandse Vereniging voor Dermatologie en Venereologie van : http://www.huidinfo.nl/voetschimmel.html Voetschimmel synoniemen: zwemmerseczeem, mycosis pedis Wat is voetschimmel? Er bestaan vele duizenden soorten schimmels. Enkele van deze schimmels leven in en op de huid. Ook onder deze schimmels vindt je ‘specialisten’: sommige leven bij voorkeur in de haren, anderen in huidplooien en weer anderen in verhoornde delen van de huid. Op de voeten vinden wij vrijwel uitsluitend twee soorten schimmels: Trichophyton rubrum en Trichofyton mentagrophytes. Deze schimmels leven in de hoornlaag van de opperhuid. Voetschimmels komen zeer veel voor. Hoe ziet een voetschimmel eruit? Voetschimmel kan zich presenteren als nattende schilferende plekken tussen de tenen. Deze vorm wordt ook wel ‘zwemmerseczeem’ genoemd, omdat het vaak bij sporters wordt gezien. Een andere vorm, die tegelijk met zwemmerseczeem kan voorkomen, zijn rode vlakke plekken met een schilferend randje, vooral aan de zijkanten van de voeten. Soms kunnen centraal in de plek korstjes ontstaan en wondvocht vrijkomen. Wanneer bij de infectie een duidelijke rand zichtbaar is wordt de aandoening ook wel ringworm genoemd, net zo als schimmelinfecties elders op het lichaam die een dergelijke opvallende rode rand vertonen. Schimmels kunnen ook kleine of grote blaren aan de voeten veroorzaken. Soms zijn dit diep in de huid liggende, enkele millimeter grote blaasjes die overgaan in schilferende plekken. Maar soms kunnen het ook tot enkele centimeter grote, met wondvocht gevulde blaren zijn. Voetschimmel. Tussen de tenen, op de voetzool en aan de rand van de voet. Hoe kom ik eraan? Schimmels verspreiden zich door het maken van schimmelsporen. Deze zijn zeer klein en komen overal om ons heen voor. De schimmelsporen die voetschimmel kunnen veroorzaken vinden wij vooral in sportzalen, zwembaden en andere plekken waar mensen met blote voeten lopen (kleedkamer van kledingwinkels, dokters..). De schimmelsporen kunnen uitgroeien tot echte schimmels als de omstandigheden daarvoor gunstig zijn: voor voetschimmels zijn dit vooral een vochtige, warme omgeving. Hoe voorkom ik een voetschimmelinfectie? Na het douchen of baden de voeten goed drogen. In openbare ruimtes zo min mogelijk op blote voeten lopen. Katoenen of wollen sokken dragen (deze voorkomen transpiratie). Draag schoenen van een ‘ventilerend’ materiaal (leer, linnen of open schoenen) . Hoe wordt de infectie vastgesteld? Bij een heel typisch beeld van een schimmelinfectie heeft de huisarts of dermatoloog meestal geen nader onderzoek nodig en kan de diagnose ‘op het oog’ gesteld worden. In twijfelgevallen kunnen twee soorten testen gedaan worden: direct microscopisch onderzoek: hiermee kunnen de schimmeldraden in de huidschilfers worden opgespoord. Dit ondezoek kan door de arts tijdens het consult uitvoeren. Foto: microscopisch beeld van schimmeldraden. schimmelkweek: er worden huidschilfers opgestuurd naar het laboratorium en geënt op een voedingsbodem. Na een aantal weken is bekend of er sprake is van een schimmelinfectie. Door deze techniek kan ook de schimmelsoort worden bepaald. Hoe wordt voetschimmel behandeld? Voetschimmels worden bestreden met een anti-schimmel geneesmiddel (antimycoticum). Deze kunnen zowel lokaal worden aangebracht als door middel van een orale kuur worden toegediend, afhankelijk van het type infectie. Lokale behandeling Bij de meeste voetschimmel-infecties kan volstaan worden met lokaal aanbrengen van het antimycoticum. Er zijn verschillende antimycotica die kunnen worden toegepast, zoals: clotrimazol miconazol terbinafine ciclopirox sulconazol De lokale antimycotica in crème-vorm moeten doorgaans 2-4 weken 2 maal daags worden toegepast. Voor het aanbrengen dient de voet eerst goed te worden gereinigd met water. Ter voorkoming van hernieuwde infectie is het verstandig de eerder gedragen schoenen met een antischimmel strooipoeder te behandelen, zodat ook alle schimmelsporen daar worden gedood. Orale behandeling Wanneer de schimmelinfectie erg uitgebreid is of als er veel blaren en ‘nattende’ huiddelen zijn kan de arts overwegen de schimmelinfectie te behandelen met tabletten. Nadeel is dat aan een orale behandeling meer mogelijke bijwerkingen verbonden zijn dan aan een lokale behandeling. Orale anti-schimmelmiddelen zijn onder meer: terbinafine itraconazol De behandeling duurt gemiddeld 2-4 weken. Behandeling van de schoenen met een anti-schimmel strooipoeder wordt aanbevolen. |
Aroma tegen deze ziekte of klacht :
| HOME | Nederlands | Latijn | Eigenschappen | Kwalen | Recepten | Links | Bronnen |