Gepaste reactie op krantenroddel over onze para's.


KABOEL – 14 januari 2005.

Ik wens te reageren op de recente artikels over van Afghanistan wegens wangedrag naar huis gestuurde para´s ("Vijf para´s naar huis gestuurd wegens wangedrag" en "Para´s kunnen Canadezen niet uitstaan" uit Het Laatste Nieuws van 13 Jan; "We mogen van onze para´s geen softies maken" en "Naar huis gestuurde militairen voor rechter" uit het Laatste Nieuws van 14 Jan; "Retour prématuré au pays" uit La Meuse van 14 Jan 05). Als detachementscommandant van deze manschappen en als korpscommandant van 1ste Bataljon Parachutisten is het mijn taak om deze berichtgeving, die een regelrechte kaakslag is in het gezicht van mijn mannen, recht te zetten. Vergeten we bovendien de impact niet van dergelijke mededelingen op de families van de militairen die, maandenlang van huis, het beste van zichzelf geven om een godvergeten land er bovenop te helpen.

Welke zijn de feiten, en niets dan de feiten?

Begin december heb ik inderdaad vier (en geen vijf, geen elf) soldaten naar huis gestuurd omdat ze ernstig verdacht werden van alcohol gebruikt te hebben en/of in het bezit van sofdrugs te zijn tijdens een bewakingsopdracht op één van de observatieposten die de veiligheid garanderen van Camp Julien. In dit tentenkamp, onder Canadese leiding, verblijven ongeveer 200 Belgen, waarvan het merendeel para-commando´s, samen met militairen van andere naties (Canadezen, Noren, Hongaren, Slovenen, Amerikanen,...). In totaal verblijven er zo´n 1500 man in dit kamp. De naar huis gestuurde militairen waren amper twee weken in Afghanistan en hun gedrag had voordien op geen enkele wijze aanstoot gegeven. Het gebruik van alcohol en/of drugs is totaal ontoelaatbaar bij het uitvoeren van een gewapende opdracht; bovendien werd hierdoor de veiligheid van andere dan Belgische militairen in gevaar gebracht. Het onderzoek naar het gebruik van alcohol en/of drugs werd geleid door een Belgisch team van de federale politie, dat militairen in operatie begeleidt, bijgestaan door een team van de Belgische militaire politie. Deze terugzending naar huis is dus anderhalve maand oud. De betrokken militairen zijn sindsdien in de thuisbasis van het Bataljon te Diest ter beschikking van het Federaal Parket. Eerder, eveneens in 2004, werd een andere para door mij naar huis gestuurd wegens een onaangepaste houding tegenover de Belgische militaire politie.

De andere in de verschillende artikels aangehaalde "feiten" zijn volledig verzonnen en zetten moedwillig onze troepen (en onze Canadese collega´s) onterecht in een slecht daglicht.

Sinds de eerste para´s midden juli 2004 toegekomen zijn in Camp Julien is er geen enkel gevecht geweest tussen de Belgische troepen en de Canadezen.

Dat er de hele maand december opstootjes waren die uiteindelijk ontaardden in een grote rel is al evenmin correct.

Dat er gevechten uitgelokt werden en dat een ware veldslag of massale knokpartij plaatsgevonden zou hebben met verschillende gewonden aan beide zijden, zijn regelrechte leugens. Er werd dus ook niet gevochten met een Canadese militaire politieagent.

Onjuist is ook de aantijging dat mijn mannen en Canadezen slaags geraakt zijn op oudejaarsavond. Integendeel, een tiental Belgen en ongeveer evenveel Canadezen vierden toen samen de overgang naar 2005. Een aantal te uitbundige Canadezen, en niet Belgen, beschadigden toen een tafeltje en een paar stoelen.

Over de gevoelige zaak "Dallaire" wordt noch door ons, noch door de Canadezen, gesproken en dit is dus zeker geen aanleiding voor de vermeende slechte relatie tussen beide troepenmachten hier.

Dat "de boze Canadezen de Belgische hoek in hun bar opgedoekt hebben" is klinkklare onzin: er is nooit een Belgische hoek in de Canadese bar geweest en elke natie heeft vrije toegang tot de bar, waar Canadezen en Belgen soms samen biljart spelen.

Er is nooit een sergeant (of andere gegradeerde) van mijn detachement naar huis gestuurd wegens een professionele fout. Beweren dat een van mijn onderofficieren "vergeten" zou hebben zijn manschappen naar een bunker te bevelen terwijl ze beschoten werden is pure laster. Er heeft zich ook geen enkel feit voorgedaan dat hier ook maar in de verste verte op lijkt.

Tot besluit kan ik enkel stellen dat de artikels in de pers berusten op totaal foutieve informatie, ongetwijfeld ingegeven door mensen die eens te meer de para-commando´s willen neerhalen. De verhouding tussen Belgen en Canadezen in Camp Julien is goed. De Belgische paracompagnie in Camp Julien wordt door de andere naties, zij het in de Multinationale Brigade of in ISAF (International Security Assistance Force), alom geprezen voor haar professionalisme. Jammer dat sommige Belgische journalisten niet getuigen van datzelfde professionalisme: onze eigen Belgische troepen onderuit halen door niet-bevestigde "feiten" te vermelden is al te gemakkelijk en is een belediging voor de paracommando´s die, op duizenden kilometer van huis en in barre winterse omstandigheden, hun uiterste best doen om Afghanistan op weg te helpen naar een betere toekomst.

Frederik DEROLEZ

Luitenant-kolonel Stafbrevethouder

Commandant 1ste Bataljon Parachutisten