Koninklijke Sint-Sebastiaansgilde Vlimmeren…
Van slapende gilde tot winnaar 16^e Landjuweel 2005.

Een Landjuweel komt echt niet uit de lucht vallen. Het is het resultaat van regelmatig presteren, jarenlang, in alle disciplines,  door al de leden van je gilde.

Na een diepe slaap van 30 jaar, werd Sint-Sebastiaan Vlimmeren terug wakker in 1985. Zaal ’t Paradijs  bij Louis Roefs werd ons lokaal, en onze eerste activiteit in 1986 was een dansoptreden voor het oude cafe lokaal bij de smid Vosters. Diezelfde dag volgde de eerste koningsschieting, maar daar hadden de nieuwe gildenbroeders helemaal geen kaas van gegeten, ze deden er twee dagen over om de vogel neer te halen.

Vlimmeren nam een trage start. Op de zolder bij de smid vonden wij een oude vlag einde 19^e eeuw, de zilveren schildjes van de breuk uit 1688, een Napoleontrommel van 1814, en de flarden van wat het gildenregister was uit 1702. Zonder financiële middelen, maar met veel energie was onze eerste opdracht een representatief roerend  gildenpatrimonium  aan te schaffen. Reeds in 1989 maakten de zusters Trappistinnen van Brecht onze nieuwe gildenvlag. In 1991 werd een nieuwe gildentrom aangeschaft, en in 1993 maakte beeldhouwer J. Wijckmans uit Putte een nieuw beeld dat thans in de kerk van Vlimmeren staat. In 1994 werd een nieuwe vendelvlag aangeschaft, naar het wapenschild van Vlimmeren en in 1995 creëerde  beeldhouwer Wijckmans een prachtblazoen. En nog waren we niet uit de kosten, want Koning Jozef Snels schoot zich tot keizer, en in 1998 kreeg hij zijn zilveren keizersbreuk.  Ondertussen was al het oude gildenbezit opgeknapt, de Napoleontrom in Nederland gerestaureerd, de oude gildenvlag ingekaderd tussen glasplaten, de zilveren schildjes op een rode kazuifel gehangen voorzien van de zilveren kettingen, en het oude gildenboek terug ingebonden.  Dit alles kon gelukkig financieel volbracht worden  door de inzet van alle gildenleden, tijdens de toen nog succesvolle kaartprijskampen, de deelneming aan diverse  jaarmarkten met de verkoop tot op heden  van een streekdrank het ‘ Beers Vlierke’. Vergeten we ook niet onze gildenmoeder Mevr. Voordeckers-Willems, burgemeestersvrouw die op 102-jarige leeftijd zou overlijden, maar voorzag in een belangrijke financiële tussenkomst bij de aanschaf van het gildenpatrimonium.

Ondertussen trokken onze dansers alle 26 naar de  diverse cursussen  in Wuustwezel en Merksplas. Muzikaal waren wij bevoordeeld met de uitmuntende inbreng van speelman Roger Rens, en speelvrouw Marina Bickx.  Tijdens de beginjaren was het August Jordens, hoofdman van St. Joris Oostmalle die 7  jaar de dansleiding op zich nam. Sinds 1993 en tot op heden  is het echter de onvolprezen Andrea Sterck die  Vlimmeren  leerde dansen, al konden wij daar nooit een hoofdprijs mee winnen.  Dansoptredens in rusthuizen, Culturele Centra, Kon. Elisabethzaal Antwerpen, Bokrijk, diverse kloosters als bij de Clarissen in Turnhout, de zusters van Vorselaar, Geel, Heverlee, Antwerpen,Zandhoven,  enz. teveel om op te noemen, allemaal goede herinneringen aan een zeer succesrijk  dansend gildenleven.

Maar ook de schutters bleven niet achter. Hier kreeg de jeugd alle kansen om zich te ontplooien, en dat zou de laatste tien jaar zijn vruchten afwerpen. Op gildenfeesten en  schietspelen  was Vlimmeren een te duchten ploeg.

Met een 4^e plaats op het landjuweel te Loenhout in 1995,  en een 3^e plaats in Essen in 2000, mogen wij stellen dat de overwinning in 2005 te Meer geen gelukstreffer was.  Vermeldde uitslagen bewijzen dat Sint-Sebastiaan Vlimmeren reeds 15 jaar lang op hoog niveau en intens aan gildenleven doet.  

Wat is nu  de succesformule van een goed draaiende gilde?  Een goede bericht- en verslaggeving naar de leden toe is ongetwijfeld een drijfveer tot deelname aan de diverse activiteiten. Niet iedereen is een danser of een schutter in zijn gilde. Voorzie dan dat er geen zwart gat ontstaat voor de zogenaamde niet-actieve leden. De tradities en de  folklore komen hier best van toepassing, en worden ten volle in ere gehouden. Denken we maar aan de viering van vrouwkensdag,  erwten en bonen bij de verkiezing van nieuwe leden, patatten uit doen bij de eerste deken met  zijn pannenkoekenbak, peperkoek en borrels uitdelen met oudjaar, de haan loslaten bij het koningsschieten, wandelen, fietsen, enz. Niemand in de gilde mag in de kou blijven staan, niet de ouderen, zeker niet de jongeren.

Terugblikken op 20 jaar gildenleven in Vlimmeren is plezierig indrukwekkend. Vooruitkijken is één enorme uitdaging.

De tijden zijn veranderd, en daaraan ontsnapt ook een gilde als Sint-Sebastiaan Vlimmeren niet. Het komt er op aan een antwoord te bieden aan de nieuwe levensstijl die zich opdringt, groepswerk laten primeren boven individualisme. Tot overmaat van ramp verloren wij tijdens het laatste jaar zelfs tweemaal ons lokaal: Zaal ’t Paradijs maakte plaats voor nieuwe appartementen, en het Vlimmershof waar wij tijdelijk met veel succes gingen dansen sloot zijn deuren. De parochiezaal was onze laatste redding, doch wij beseffen ook dat dit niet ideaal is voor de verdere uitbreiding van ons ledenaantal. Voorlopig is het hier overleven, met een prachtig visitekaartje op zak, het landjuweel. Nog even willen wij genieten van een overwinning die kan tellen, en wensen wij al onze leden te feliciteren voor hun enorme inzet gedurende zovele jaren. Realistisch als we zijn blijven alle voetjes op de grond, zonder te panikeren over  wat ons in 2010 te wachten staat, de inrichting van het landjuweel. Sint-Sebastiaan Vlimmeren, het ga je goed.