Dansend door het leven, Andrea Sterck meer dan 60 jaar dansleiding.

De Vlaamse volksdanswereld, - inzonderheid de gildendansers -, mogen dankbaar terugblikken op meer dan 60 jaar danservaring van Andrea Sterck die zopas haar 80^e verjaardag vierde. Nog steeds actief als dansleidster in de Sint-Jorisgilden te Malle  en  Minderhout, getuigt deze dame van een enorme vitaliteit, danskennis, jury-ervaring,  en is zij onvolprezen medewerkster aan tal van publicaties omtrent de beschrijving en uitvoering van Vlaamse volksdansen.

Geboren  te Mechelen op 30 maart 1928, kwam zij als jong meisje terecht in de scouting gidsengroep in O.l.Vrouw over de Dijle. Als jeugdleidster van deze groep behaalde zij in 1948 haar eerste diploma na drie jaar volksdanscursus. Met een groep van 100 jeugdige dansers animeerde zij deze groep van 1950 tot 1959, om via een zeer ruim dansrepertorium toen reeds talrijke dansoptredens voor haar rekening te nemen. De gilde van Weerde was de eerste die beroep deed op haar technische kennis om volks- en gildendansen als ontspanning over te brengen. Haar studies aan de Sociale Hogeschool te Brussel, specialisatie Volksopleiding, bracht haar in contact met Jozef Ernalsteen, toen griffier, later opperhoofdman van de Hoge Gildenraad der Kempen. Met overtuigend succes verdedigde zij  voor de Centrale jury te Brussel haar thesis over “Leven de Kempische gilden nog, en wat doen de jongeren inzake volkskunst”. Jozef Ernalsteen kon de eerste opperhoofdman en rechter Van Ostayen uit Brecht  overtuigen, en deze vroeg haar om vanaf 1957 te willen zetelen in de keurraad van het gildenwezen.

De naoorlogse periode, met de oprichting van de Hoge Gildenraad der Kempen in 1952 was de ideale voedingsbodem om folklore, tradities en volkskunst te promoten. Haar contacten met Louis Doms (muzikant Hoogstraten), Suske Schellens (Hoofdman-speelman Westerlo), en Omer François (auteur vendelzwaaien en volksdansen) waren inspirerend om het Kempense dansgebeuren en volkskunst  definitief op de kaart te zetten. De Kempische gilden deden massaal beroep op Andrea Sterck om hun dansrepertorium uit te breiden en bij te schaven. Ze gaf dansleiding in tal van gerenommeerde gilden, o.a. Essen, Herentals, Kasterlee, Kampenhout, Keerbergen, Lichtaart, Loenhout, Meerle, Merksplas, Minderhout,  Nieuwmoer,Olen, Oostmalle, Pulle, Rijkevorsel, Veerle, Vlimmeren, Weerde, Westmalle,  Westerlo en Wildert.

Waren er in de vijftiger jaren slechts een achttal dansende gilden in de Kempen, dan evolueerde dit in 1986 tot 29 gilden die tijdens het jaarlijks groot gildenfeest een dansoptreden verzorgden. De stichting van de vzw Verbroedering van Midden- en Zuiderkempen in 1971 heeft  mede door de inzet van Andrea  dit fenomeen in de hand gewerkt. Zij presteerde het om gedurende meer dan 300 danscursusdagen op zondagnamiddag  in de stadsfeestzaal te Geel en de zaal van de school in O.L.V.-Olen, om een paar honderd gildenleden aan het dansen te krijgen, met enorm succes zo blijkt. Deze dansnamiddagen vonden later plaats in kleinere zalen in Zandhoven, Westmalle, St. Lenaarts, Vlimmeren, Schaffen, Voortkapel e.a.  Tot omstreeks 2002 werden op verzoek van de gildenleden  tijdens de winterperiode op dinsdagavond  danscursussen georganiseerd te Oostmalle, Rijkevorsel, Wuustwezel en Merksplas. Ook gegadigden uit volksdansgroepen namen deel, en er werd  gezorgd  voor een unieke  en ruime  muzikale begeleiding, waar tot meer dan 100 dansliefhebbers zich konden uitleven, enig.

Andrea Sterck had 42 jaar lang zitting   in de keurraad of jury van de Hoge Gildenraad tijdens gildenfeesten en landjuwelen van 1957 tot 1999. Tot in het zelfde jaar leidde ze tientallen dansfestijnen in het gildenwezen, met name  het feest ten voordele van mindervaliden, en bij de uitreiking van de orde van Trouw.  In mei 1978 werd zij door de  Hoge Gildenraad zelfs vereremerkt met  een gouden  “Orde van de Papegaai”, en werd ze aangesteld als verantwoordelijke voor het dansen bij de Hoge Gildenraad der Kempen.

Naast het gildenwezen liet Andrea Sterck zich niet onbetuigd. Ze was in 1968 medestichter van ‘Gelmel’ gerenommeerde dansgroep te Schoten.  Deze  breidde uit tot drie dansgroepen, door de stichting van ‘Tralman’ (ouderen) en ‘De Rommelpot’ (jeugd), samen verenigd in ‘Volkskunstkring Schoten’. Van 1968 tot 1981 was zij dansleidster van deze drie groepen, en speelde zij het klaar om op het werelddansfestival van Schoten jaarlijks een ‘première - voorstelling’ te verzorgen met als thema o.a. “oogst”, “vrijen en trouwen”, “verhuis naar het nieuwe erf”, “de jaarkring”, “de Ijslandvaart” e.a..

Van 1992 tot 2006 was zij verantwoordelijk voor de groep “Old Time en Sequence dansers” te Oostmalle.

Naast dansopleidingen voor de Volksdanscentrale voor Vlaanderen (V.D.C.V), voor het N.J.V , en voor het ‘Dansarchief’ waarvan ze nog steeds werkend lid is, was deze dame een veelgevraagde gastdocente in Nederland (Brinkdansers Netersel en Kempische Dansers Bergeyck),de gilde van Reusel en Hogerheide,  in Duitsland (Europawoche, Burg-Ludwigstein, Marburg, Wolfshausen en Cölbe), in Frans Vlaanderen  en in Frankrijk (Segré). Met Gelmel en Volkskunstkring Schoten nam ze deel aan dansfestivals in Tunesië, Ierland, Duitsland, Italië, Nederland en Israël.  Met een gildeafvaardiging uit Herentals, Westerlo en Tielen trok zij voor dansoptredens naar Spanje, en met de Sint-Jorisgilde van Oostmalle beleefde zij hoogtepunten in Portugal. Een dansoptreden in 1997  tijdens het wereldcongres van de imkers in de Kon. Elisabethzaal te Antwerpen was een hoogtepunt, samen met de gilden van Oostmalle, Merksplas en Vlimmeren.

Moet het gezegd dat deze dame van de volksdans dan ook alle lof verdient. Een voettocht naar Santiago de Compostella  in 1992 staan op haar palmares, terwijl een wekelijkse zwembeurt, wandelen,  muziek, volksdans  en sequence-dans haar wellicht eeuwig jong houden. Wij wensen haar nog vele jaren.

Jan Oostvogels,