Français -- English

Hieronder foto's van mijn reis naar Ethiopië eind november - begin december. Er was daar een bijeenkomst van Somali-stammen, mee ingericht door UN OCHA-PCI. Zoals in een vorige mail uitgelegd, ging ik oorspronkelijk als begeleidster van een door hen uitgenodigde Wodaabé-delegatie, maar vertrok ik uiteindelijk alleen.

Bij deze foto's staat enkel wat kort commentaar. Wie graag meer wil weten over de Somali-bijeenkomst zelf, kan gaan lezen op de PCI-website, en bovendien van mij op eenvoudig verzoek een inhoudelijk uitgebreider verslag krijgen.

Veel kijkgenot alvast,

iez


Onderweg

Twee dagen met de bus van Addis Ababa naar Hudet.

  

De eerste dag, en nog een stuk van de tweede: groen! groen! groen!

Dan begint de aarde er al herkenbaar rood uit te zien ...

... en tegen dat we gaan aankomen, zouden we net zo goed in Niger kunnen rondrijden.


Het terrein

Het terrein van de bijeenkomst was goed voorbereid. Infrastructureel was alles degelijk, slim en simpel ingericht, door een organisatie die 'Ethiopia Origins Tour & Travels' ofzo heet. Qua infrastructuur zouden Le Festival au Désert en deze organisatie veel nuttige tips kunnen uitwisselen. Deze receptie-hut was één van de resultaten.

Geïnstalleerd, gegeten, kennis gemaakt met allerlei mensen, goed geslapen ... En dan wat gaan rondkijken.

Druk onderstaande foto af, knip uit, houd de uiteinden tegen je oren en kijk mee. Het enige ontbrekende stukje cirkel, daar stonden de tenten waar ook de mijne bij stond. Verder van rechts naar links: de tenten van de PCI-mensen die al eerder waren aangekomen; de kori / wadi - enfin zo'n bedding van een rivier die enkel in het regenseizoen meespeelt; dan, links van die boom, achter Nicola (van WISP), allerlei struikage waarachter het vergaderterrein; links daarvan zo'n bizarre, enorm smalle, hoge mierenhoop; dan nog wat Natuur, en terug naar de kori.

Hier hebben we het vergaderterrein betreden. Er waren zo'n vier- à vijfhonderd aanwezigen, en die zaten allemaal - ook de regerings- en ambassade-afgevaardigden en zo - op die matjes. De voorzitter en nog een handvol heren zaten wel op stoelen.

Eum ... hier staat ongetwijfeld dat het zo fijn is dat van 28 november tot 3 december 2007 bij het dorp Hudet in de Liban zone (in de Somali-regio in Ethiopië, nvdr) in Afrika deze vergadering gehouden werd.

Aan de andere kant van het vergaderterrein was een open plek met een keukentje (ook weer, zoals alle 'gebouwen', van takken en twijgen) waar je in de voor- en namiddagpauze iets warms kon gaan halen: verrukkelijke koffie, of typische thee met kaneel en heeeeel veel suiker en desgewenst melk.

Rechts daarvan was nog een vergaderruimte opgetrokken, die ik zelf nooit in gebruik heb gezien. Maar er waren buiten de plenaire ook niét-plenaire zittingen, 's avonds laat en 's morgens akelig vroeg (hoorde ik 'vier uur?' aye!)

Nog wat doorgewandeld ... Op beide oevers van de kori verbleven de delegaties van alle 52 disctricten van de Somali-regio, plus Somali-delegaties uit Somalië, Somaliland, Kenia en Djibouti, plus delegaties van de buur-regio's in Ethiopië, Oromia en Afar (en mogelijk vergeet ik er nu nog één). Er was per delegatie voor één of twee van die hutjes gezorgd, en verder voor legertenten. Een naambordje ('Kenya', 'Afar' ...) duidde aan wie hier verbleef. Dan was er nog een hoek waar vertegenwoordigers van internationale organisaties en ambassades enzo nestelden.

Er waren vier resto-eenheden. Die bestonden elk uit een lange eetruimte met zitbanken van gevlochten twijgen rondom: ...

... een ingang in de ene zijde, tegenover de bijhorende keuken met uitgifte-raam; en twee uitgangen in de andere zijde, waar dan buiten een aantal driepoten stonden met een emmer erop met een kraantje erin, waar je na het eten je handen kon spoelen. Men eet daar zonder bestek, óók spaghetti. Boeiend! En men drinkt ... ach ja.

  





Alle aanwezigen hadden een maaltijden-kaart. Daarop werd telkens bij het uitgifte-raam aangeduid dat je een maaltijd gekregen had met bijhorende drank ('s morgens thee, 's middags en 's avonds - eum - frisdrank).

Dit zou bij Sfinks 'de opbouwkeuken' heten. Ook tijdens het evenement at de infrastructuur-ploeg hier, met nog wat andere nader betrokkenen. 's Avonds was hier altijd een groot vuur met bijpassende ambiance.

Bij de receptie was een winkeltje, waar je voornamelijk frisdrank, sigaretten en aanstekers kon krijgen. Achter de receptie: de materiaaltent. Tegen de avond werden al die lampen in het rond gezet, en die brandden heel lang door. Dat was handig voor avondlijk bezoek aan het sanitair. Er waren her en der 'douches', dakloze cabines in stevig zeildoek waar een emmer water in stond - je zag de hele dag door af en toe mannen lopen met een dikke tak tussen hen in waar dan volle emmers aan hingen. Zo waren er ook een aantal cabines wat verder weg, met een diep gat in het midden, een stevige, grote plank met gat daaroverheen, en een emmer zand met een schupje ernaast. Meer moet dat niet zijn.

De laatste dag: veel mensen vertrekken al, er wordt opgeruimd. Zo'n matras had ik ook ter beschikking gekregen.


De vergaderingen

Vanuit de kori naar het vergaderterrein.

Het terrein op ...

Zijaanzicht ...

Onze gastheer, Sultan Mohammed Haji Hassan Gababa.

Veel vrouwen, en die waren niét met hun man meegekomen om zijn sokken te wassen. De Somali-dames nemen actief deel aan het openbaar leven en kwamen volop aan het woord. Als de mannen rond de hete brij heen bleven draaien, duwde er wel een dame de boel in gang. Lap! Bij hen is het ook de vrouw des huizes die de financiëen beheert. "Als onze mannen oorlog voeren, zouden we de knip op de beurs moeten houden tot ze daar weer mee ophouden."

Omdat er verschillende volkeren aanwezig waren, werd er sowieso na elke zin of twee, drie ook vooraan met de microfoon vertaald: naar het Oromia, bijvoorbeeld. Op het terrein waren een paar verta(a)l(st)ers aanwezig waar ik en andere buitenstaanders bij konden gaan zitten voor een Engelse versie. Veel van het subtiele in de taal (verborgen betekenissen, oude poëtische stijl) gingen zo voor mij jammer genoeg verloren.

Helemaal op het einde: na een samenvatting door de sultan verzoekt hij iedereen die het ermee eens is, de hand op te steken. Ook Nicolas uit Brussel (die met die zwarte klak daar) en ik staken onze hand op - en toen dacht Nicolas eraan dat het een uniek moment was voor een foto! Ikzelve was dus net te laat, want eerst waren alle handen geheven.


Zang ende dans

Er was allerlei aan optredens op de middag, maar meestal ging ik dan met matje en aantekeningen een eindje het groen in om in alle rust indrukken te verteren. De laatste dag was ik toch op het terrein. Toen werd er heel traditioneel in groep gevierd, iedereen sloot aan. Op andere dagen was het vaak, zoals bij ons, 'een groep' die speelde.

De dames in deze rij klappen, zingen wat, maar springen niet echt in het rond.

  

Het is wel een dame die het enige instrument bespeelt, de grote trom.

De heren dansen.
Als ik foto's van Wodaabe-mannen liet zien, opgemaakt voor de dans, of gewoon zonder hoofddoek zodat de vlechten zichtbaar zijn, kreeg ik vaak de reactie: "Is dat een màn?" In Niger is zo'n smalle wikkelrok dan weer zeer typisch vrouwelijk.

  

Eén bepaalde dans werd door de sultan weggestuurd - omdat de volgende aan de beurt waren, dacht ik: omdat 'dit soort dingen behoorlijk uit de hand kunnen lopen', vertelde iemand mij later. Er was in dit groepje inderdaad één jongeman, hij staat ook op de eerste dans-foto rechts vóór de dames, die bepaald buiten zichzelve was. Als iemand hem voor de voeten liep, viel hij daar behoorlijk agressief naar uit; soms ging één van de dames er plagerig vandoor, en dan schoot hij erachteraan; soms ging hij er ook zonder aanwijsbare reden plots pijlsnel vandoor. Iedere keer werd hij door de andere jongens lachend in bedwang gehouden.


Anders dan Niger, hetzelfde als Niger ...

Tiens! Dat lijkt wel een saga!

En o ontroering, bij het opzoeken van een rustig schaduwplekje voor mijn middagpauze vind ik dit hier ...

  

Paraplu's met dit motief heb ik in Niger al vaak gezien, maar een paraploed nog nooit. 'Bij ons' hebben ze allerlei watercontainers met jute en/of andere stof eromheen, die dan nat gemaakt wordt om het water koel te houden. Hier wikkelden ze wat toiletpapier om een plastic fles, en dat werd dan met hetzelfde doel nat gemaakt. Waar we op dat moment zaten, sprenkelde iemand een emmer water leeg waar de wind dan overheen blies, en dat gaf ook verkoeling.

Typische manier van gemakkelijk zitten tijdens de vergaderingen: sjaal om rug & benen heen geknoopt. Serge, is dit ergonomisch verantwoord?

'Tsjat', noemen ze dat hier. Kauwen maar, kauwen maar, sommige mensen begonnen daar 's middags aan en gingen dan de rest van de dag door. Enkel de jonge blaadjes nemen ze, de rest gooien ze weg. Sommigen stampen die blaadjes, en kauwen dan de resulterende prut.

  

Verheugend plantaardig nieuws: veel enorme aloe vera-planten gezien! Ik heb er zo namelijk in mijn tuin in In-Gall, en ik wil die graag ook hier en daar in de brousse zetten zodat de nomaden ze bij de hand hebben; maar ik wist niet zeker of ze het wel zonder menselijke verzorging zouden uithouden. Als het hier lukt, dan 'bij ons' misschien ook wel ...


Terug thuis

's Morgens om negen uur bij mij thuis aangekomen na een nacht amper slapen op het vliegtuig. Te voet van de luchthaven-express-bushalte aan het centraal station tot bij mij, dat kwartiertje met al mijn tassen zeulen kan er nog wel bij. Toch blij als ik mijn voordeur ontwaar ... LIFT KAPOT!

Voor wie dat niet weet: ik woon dus op de zevende verdieping.

  

Ik ben zo'n uurtje of wat aan het rondscharrelen als de bel gaat. "Ja madam wij komen naar die lift kijken, kunt u eens open doen?" "Met wie had u een afspraak?" "Met niemand." Zucht. "Ik kom wel even naar beneden". Sleutelbos van tafel gegrabbeld en hop de trappen af. Met die mannen terug naar boven, naar de machinekamer van de lift. Als ze weggaan, ontdek ik dat mijn huissleutels niet aan mijn sleutelbos hangen! De planten-water-geefster heeft die aan een mede-planten-water-geefster in bruikleen gegeven ... Daar sta ik dan voor mijn voordeur in de gang, om twaalf uur 's middags.

Zucht.

Een paar verdiepingen lager waren er mensen thuis, en toen ...


...

...

...

...

...

...
...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...