Ik, Albert Einstein.
Het geheime dagboek van Albert Einstein.
Er staat een artikel in de New York Times. Eigenlijk staan er elk jaar meerdere artikels in. Maar het gaat weer over de moeilijkheid van mijn theorie. Er staat in dat er weinig artikels over de relativiteit zijn die hun lezers niet waarschuwen dat er hier en daar aspecten aan zijn die moeilijk te begrijpen zijn.
Vandaag is Lorentz gestorven. Ik heb geweend.
Vandaag dacht ik weer aan de begrafenis van Lorentz waar ik een grafrede heb gehouden. Ik heb gezegd hoezeer ik deze grote wetenschapper en deze edele mens bewonder. En dat hij de brug gelegd heeft tussen de wetten van Maxwell en de huidige scheppingen van de fysica.
Vandaag heb ik een secretaresse in dienst genomen. Helen Dukas. Een bloem van een vrouw. Het is vandaag een vrijdag. Vrijdag de dertiende. Ik hoop dat dat geen ongeluk brengt. Maar nee hoor, ik mag niet bijgelovig zijn. Dat brengt ongeluk. Hihihi.
Het gaat nog steeds niet goed met mijn gezondheid. Ik heb vooral last van mijn hart. Ik heb een kuur gevolgd in Davos en in Zuoz. In Zuoz ben ik 3 maanden in bed moeten blijven. Dat komt ook wel omdat ik zelf mijn koffers het hotel wou binnendragen. Eigen schuld dikke bult.
En nu ben ik dus weer ziek geworden. Ik heb teveel hooi op mijn vork genomen. Ik heb last van mijn hart. Ik ben teruggebracht van Zwitserland naar Berlijn. Ik moet vier maanden in bed blijven.
Ik heb vandaag een brief geschreven aan Ehrenfest. Ik geloof minder dan ooit aan het statistische karakter van de natuur. Ik heb niet veel energie meer maar ik zal me blijven verzetten tegen die wijdverspreide mening.
Vandaag staat er in de New York Times dat ik op de rand van een nieuwe theorie sta. Wat een kwakkel.
Dit jaar ben ik lid geworden van het directie-comité van de Bond voor het Nieuwe Vaderland. Ik was al lid. We streven naar een Europese Unie.
Die kwantummechanica wordt hoe langer hoe gekker. Gamov heeft een artikel geschreven waarin hij een vorm van radioactiviteit beschrijft die gebaseerd is op waarschijnlijkheden en waarbij er een tunnel-effect optreedt. Hierbij kan een deeltje de atoomkern verlaten terwijl het er eigenlijk niet genoeg energie voor heeft.
Het is alsof je een tennisbal laat stuiteren in een ton van 2 meter hoog. De tennisbal stuitert niet hoger dan anderhalve meter en toch kun je de tennisbal plots buiten de ton aantreffen. De tennisbal is de hele tijd niet hoger dan anderhalve meter gestuiterd en er is geen gat in de ton en toch kan de bal zich plots buiten die ton bevinden. Het lijkt alsof er in die ton plots een tunnel door de wand van de ton is gemaakt waardoor de tennisbal ontsnapt is. Ik zeg wel, lijkt alsof, want die tunnel is er niet echt geweest.
Copyright Frank Vermeulen
Contacteer ons: Nils de Waarnemer
aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa
aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa
aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa aa