Deze site wordt vervangen door www.horsesmind.be
Zenghi vertelt :
Ik
ben Zenghi. Geboren in de lente van 1997. Mijn papa is Afganistan Su en
mijn mama Quinda Farouly. Op mijn papieren staat dat
ik een
halfbloed arabier ben, maar mijn baasje zegt dat ik waarschijnlijk
meer bloed heb dan dat.
Al moet ik het zelf zeggen, ik ben een knappe jongen, waardoor ons
Françoise direct op mij verliefd werd toen ze mij als 3
jarige
in de wei zag lopen. Ik was toen, om een mysterieuse
reden, bij een veehandelaar terecht gekomen.
Ik was nogal hevig, maar Françoise dacht dat ze, met haar
jaren
rijervaring, mij wel aankon. Om maar een voorbeeld te geven : de eerste
week dat ik op mijn nieuwe wei stond ben ik er in geslaagd om en met
mijn achterbenen in de draad te hangen, en een tand af te breken
(gelukkig een melktand).
Alhoewel ik een goede verzorging
kreeg, en ik toch vanalles leerde (vb voor het eerst alleen gaan
wandelen), waren mijn eerste jaren met mijn nieuw baasje vol
frustratie. Françoise had namelijk geleerd op een nogal
dominante manier met paarden om te gaan. Als ze iets vroeg, moest en
zal ik het doen. En ik, ik ben nogal een gevoelige jongen. Als ik iets
niet snap dan word ik boos, en dan bijt ik, en steiger ik, en loop ik
dwars door alles door.
Gelukkig heeft ze leren verder kijken dan de paardenwereld die ze
vroeger kende. Ze heeft geleerd hoe ze mij zo duidelijk
mogelijk kon uitleggen wat
ze nu precies van mij verwachte, en vooral : ze leerde mij positieve
feedback geven (ipv mij altijd te straffen).
Vandaag voel ik me veel meer begrepen door mijn baasje, waardoor ik
veel
gelukkiger ben. Ik ben nog altijd een paardje met veel emoties, maar
Françoise kan dat nu in goede
banen leiden. Niet door
dingen niet te doen, maar wel door alles kalm uit te leggen, en gepast
te reageren op de signalen die ik haar geef. We trekken er nu samen
geregeld op uit, en voor wie ons tegenkomt op clinic, in het bos of op
het strand, is het er echt niet meer aan te zien dat
ik ooit
dat paard was die niet in de trailer wou, beet en geen 2 minuten stil
kon staan.
Françoise
vertelt
Er was eens heel lang geleden ...
Ik
ben geboren in 1971 en heb gans mijn leven van dieren gehouden. Op
10jarige leeftijd neem ik mijn eerste rijles op een manege.Vanaf dan
ben ik eigenlijk altijd blijven rijden, hetzij op
manegepaarden,
hetzij op paarden van vrienden (die zelf onvoldoende tijd
hadden
om te rijden). De frequentie van rijden is door omstandigheden nooit
hoog geweest :
-als kind in de manege 1x per week,
-toen ik eindelijk zelfstandig genoeg was om meer naar de manege te
gaan, ging ik naar de universiteit : veel rijden in het verlof, weinig
tijdens het jaar
-dan was het trouwen en kindjes (2) krijgen : met vanalles bezig, dus
amper de tijd voor 1x in de week te rijden, en niet rijden
tijdens de
zwangerschappen.
-en dan...
En
toen kwam de
prins op het witte paard ...
In
het najaar van het jaar 2000 stond er een prachtige halfbloed
arabier te koop. Het was
eigenlijk niet de bedoeling om dan al een paard te kopen (mijn jongste
zoon was toen
maar 1jaar) maar het beestje was al waar ik altijd van
gedroomd had
(arabier, jong, grijs, ...) , en aan een spotprijs.
Toen Zenghi thuis kwam, was
hij heel hevig. Dit was wel normaal dacht ik voor een arabiertje van 3.
Tijdens het rijden was het het Speedy Gonzales type, aangevuld met de
nodige sprongen in diverse richtingen. Dit vond ik op dat moment ook
niet zo erg, ik bleef er wel op zitten.
Ik ben een wandel ruiter, dus ik wou Zenghi wel eens vervoeren
om van daaruit te gaan wandelen. En daar kwam het probleem ;
in het begin kregen we hem wel in de trailer, maar dit ging steeds
minder goed, tot hij er absoluut niet meer in wou.
Wegens dit trailerlaad probleem ben ik grondwerk les beginnen volgen
bij Igor Ost. Dit was mijn eerste contact met Natural Horsemanship.
Door deze lessen kreeg ik een paard dat meer handelbaar was in
de
omgang, en dat , raar maar waar, bleek veel minder te verschieten bij
het rijden.
Ik heb gedurende 2 jaar wekelijks les gevolgd bij Igor. Dan ben ik op
zoek geweest naar iets anders. De reden hiervoor was toen vnl dat
ik resultaat zag als ik 'werkte' (grondwerk dus) met mijn
paard,
maar ik ervaarde het ook als echt werken, terwijl ik in de boekjes las
'have fun with your horse'. Het was ook zo dat Zenghi soms niet zo
akkoord was met de opdracht, daarom op zijn plaatst gezet werd, en
hierdoor begon te bijten.
Door ik begon te lezen over NH had ik gehoord over de Parelli
pakketten. Ik ben hiermee aan de slag gegaan, en in de problemen
geraakt. Achteraf gezien : mijn schuld, niks tegen Parelli. Het is
alleen
heel moeilijk om in je eentje elke kleinste poging te zien en te
belonen. Combineer dat met een paardje dat zeeeeeeer druk gevoelig is,
en boos wordt als hij het niet begrijpt. Als je dan enkele
goede goede
pogingen mist, krijg je een gevaarlijk paard. Onze Zenghi
begon toen nog
meer te bijten, tot dat hij gesteigerd heeft en om mijn hoofd is neer
gekomen. Gelukkig met zijn schouder (niet met zijn hoef).
Toeval wou dat ik mij op dat moment had ingeschreven op een
clinic rond
clickertraining bij Inge Teblick. Na dit voorval heb ik zitten
rondbellen. Kant Parelli zeiden ze 'niet gaan clickeren met een bijtend
paard', en Inge zei dat ze toch eens ging komen zien. Dit werd het
keerpunt in de relatie met mijn paard.
Inge is langs gekomen en heeft Zenghi gestart met de clicker. Dit ging
gepaard met een aantal blauwe plekken, want natuurlijk zat hij nog
geregeld te bijten. Maar Inge ging hier niet op in (op 1x na waar hij
te
erg werd en hij toch zijn plaatst gezet werd), en beloonde consequent
elk goed gedrag. Ze heeft
mij ook geleerd hoe belangrijk het is te kijken naar de kleine dingen
die je paard doet : niet enkel die stap opzij opmerken, maar ook bv dat
oor dat even wegdraait
Vanaf dat moment werd werd het ook echt 'fun' om grondwerk te doen. Het
is gewoon heel anders om, als je met je paard bezig bent, te zoeken
naar
alle dingen die hij goed doet. Terwijl ik vroeger een oefening wou
doen, het normaal vond als het lukte, en niet gelukkig was als hij het
niet goed deed. Het
is gewoon een kompleet andere instelling, en dit was ook echt
te
zien aan mijn paard. Zenghi was veel minder gefrustreerd en
had minder de drang om te bijten. Intussen had hij wel al een aantal
bijtreflexen geleerd, maar deze heb ik er uit geclickerd (gewoon kleine
stapjes nemen en belonen als hij niet bijt).
Vanaf dan ben ik blijven grondwerk doen (met clicker) om allerlei
gedragingen van mijn paard bij te sturen. We hebben aan
vanalles
gewerkt ; vermindering van zijn claustrofobie,
trailerladen, zich netjes laten opzadelen , apporteren,
voetballen, elke voet sturen voorwaarts en achterwaarts, ....
Zodat ik vandaag een paard heb dat zich netjes op de grond
gedraagd.
Input hiervoor zijn zeker de ideeën van Inge, maar ook andere
mensen waarvan ik demo's gezien heb, boeken gelezen heb, tegen gekomen
ben, .... Ik ga ze allemaal niet opnoemen uit schrik om iemand
te
vergeten. Belangrijk is dat ik overtuigd ben dat ik van iedereen kan
leren ; van NH mensen, van oude cowboys, van dressuur mensen,
van cirkus mensen, van mensen die andere dieren trainen, .... Ik
probeer naar
iederen te luisteren, en er uit te pikken wat ik denkdat interessant
zou
kunnen zijn. Ik denk niet dat er 1 persoon is die het helemaal juist
heeft. We bezitten allemaal een deel van de waarheid, en iedereen stelt
ook zijn eigen waarheid samen.
De laatste bronnen van input zijn
- Clickerexpo in Lexington (USA) (april 2008: 2 daags
seminarie rond clicker training georganiseerd door Karen Pryor en Aaron
Clayton, waar ik met veel interesse naar de lezingen van Jesús
Rosales-Ruiz, Kathy Sdao, Helix Fairweather, Alexandra Kurland, Ken
Ramirez, Steve White en natuurlijk Karen Pryor geweest ben.
-3 daagse kursus bij Chris Irwin (mei 2008). Dit was één van de vervolg clinics van Equistyle.
-2 daagse clinic met Angelika Engberg (centered riding level IV apprentice), augustus 2008
En het rijden ?
Momenteel ben ik intensief aan het
'onder het zadel gedrag' van Zenghi aan het werken. Alhoewel ik al
zeer lang rijd, vind ik dat ik kennis mis over :
- hoe zorg je ervoor dat je correct zit, en hoe leer je dat aan aan mensen
- hoe speel je in op het gedrag van je paard, als je aan het rijden
bent. Rijden is , zoals grondwerk , voortdurend communiceren met je
paard, en reageren op wat hij doet.
- welke oefeningen zijn bevorderlijk voor de communicatie, waarom, en hoe worden die best aangeleerd.
Eens ik dat allemaal op een rijtje heb, ga ik ook rijles gaan geven.
Het zal enerzijds de bedoeling zijn om mensen te helpen stressvrij te
rijden (aan de mensen tools geven waardoor hun paard minder zal
verschieten, minder zal bokken, minder vlug nerveus zal worden, meer
aandacht zal hebben tijdens het rijden). Anderzijds zou ik graag mensen
leren rijden op een ander manier dan dat dat klassiek gebeurd, ergens
meer laten begrijpen hoe het in elkaar zit, veel eerst op de grond
oefenen, en gebruik maken van de beelden en de ontspanning uit centered
riding.
Wordt vervolgd dus...
Clickertraining en grondwerk met paarden 
