HET
BERGJE
DI. 28/05/02 ;
Johan en Veerle pikken me op te
Aarsele-Schobbejakshoogte rond 0830 u.
TGV Lille-Europe 1020 u., 4 u. later reeds in Avignon waar Geert ons staat op te wachten
aan het vernieuwde (één jaar oude) TGV-station, buiten het centrum.
Hij heeft er 975 km opzitten (vanaf het zakencentrum van Wingene).
Met de Mercedes-jeep langs de Pont-d’Avignon – waar ze al dat spel van maken ha, ze is nog niet eens af ! – richting het doel waarvoor we gekomen zijn : het beestje van de Provence, de Mont Ventoux.
In Caromb op het pleintje een koffietje gedronken op het terras van “La Mirande”. Het bazinnetje had totaal geen idee waar onze gîte zou kunnen liggen hebben, zo gigantisch uitgestrekt is Caromb.
De gîte zelf is zeer rustig gelegen, sober en proper ingericht. Ze wordt gerund door een koppel ‘nordisten’ die dat hier een paar jaar geleden gekocht hebben.
Van op ons terras – ja, ja – een schitterend zicht op de berg.
Jo en Geert hadden niet echt veel tijd nodig om de fles Côtes de Ventoux te ontkurken die ter verwelkoming in de koelkast stond.
WO. 29/05/02 ;
Opgestaan met schitterend weer, de top van de Ventoux lag wel in de wolken.
Vandaag vallen we hem aan vanuit Bédoin, de zwaarste kant schijnt het.
De eerste 3 km zijn licht hellend, ongeveer 3 procent. Vervolgens een paar km à 5, 6 procent. In Les Bruns is er een soort plateautje om je voor te bereiden op de doortocht door het bos (vanaf St. Estève, scherpe bocht links).
En die is niet mis : ongeveer 9 km variërend tussen 9 en 11 %.
De weg loopt ook niet echt lekker (asfalt met kiezels in), vele Alpencols hebben een veel soepeler lopend wegdek. Maar allez, we zijn hier niet om te mekkeren maar om te rijden.
Je klimt uit het bos na ongeveer 14 km en Chalet Reynard, waar je iets kunt consumeren maar dat doen wij niet, duikt op rond km 15. De top – met het Observatoire – ligt op 21 km.
Voor de kenners : ongeveer de eerste vier km door het bos rij ik op 39*26, dan draai ik soepeler, op 39*29. Aan het Chalet weer ongeveer een km op de 26 en dan terug 29 want het is zoals ik gelezen heb in verschillende beschrijvingen : in het ruigere, kale laatste gedeelte –het maanlandschap waar wind en zon vrij spel hebben- waait er een flinke bries en telkens je naar rechts draait, krijg je die wind pal tegen.
De laatste twee km gaat het nog harder waaien (en heus niet alleen in mijn hoofd, trouwens daar waait het omzeggens altijd).
Toch in één uur en drie kwartier boven (1 u 45’58” op de meet ).
Geert komt ongeveer een uurtje later toe, de arme jongen kon niet kleiner draaien dan 39*26 en dat bleek een te zwaar verzet. Dus moest hij soms stampen aan 5 km/u, dat is net niet omvallen.
Johan is blijven zitten aan Chalet Reynard (ter bezinning waarschijnlijk) en dus dalen Geert en ik af naar het Chalet om hem toch niet helemaal aan zijn lot over te laten, den duts.
Eerst nuttigen we elk een spaghetti en een koffie, iets onder de top. Het is druk op de top : auto’s, moto’s, fietsen, bussen, …precies een bedevaartsoord. Waardoor ik ook niet echt goed heb kunnen rusten. Da’s voor straks dan.
Toch ‘wreed content’ dat de Ventoux-scalp aan mijn gordel hangt.
We zijn dan terug afgedaald naar Bédoin in plaats van naar Malaucène, zoals eerst gepland. Veel verkeer, toch 71 km/u gehaald.
Als beloning verorberen we ’s avonds een pizza en een Dame Blanche.
DO. 30/05/02 ;
Een rustiger fietsdag, maar geen echt rimpelloze dag. We zijn (heel) wat kalmer aan de dag begonnen.
Vooreerst met de auto naar Carpentras, de fietsen van Jo en Geert ‘binnengestoken’ bij Monsieur Automne, volgens ‘un flic’ de beste fietsenmaker van ’t stad. Geert laat als kleinste verzet een 28 monteren achteraan en Jo maakt zich - weer eens – voor eeuwig belachelijk door vooraan een 30 en achter een 32 als kleinste te laten monteren. Als je grootste kroon achter al groter is dan je kleinste voorblad, tja…( denkt waarschijnlijk dat het hier om uitlopers van de Himalaya gaat). Niettemin zijn we hem hierom uitermate dankbaar want zo vormde hij de kiem voor ongekend creatieve spotternij.
Auto in Méthamis gezet. Vanuit Méthamis gezapig klimmend naar Sault.
Na ongeveer 10 km valt Jo plat. Une crevaison, merde alors. Geen probleem, we fiksen het zaakje en gaan weer op pad of beter, we rijden verder.
In de toffe afdaling naar Monieux toe valt hij echter weer plat, putain de merde ! Het is echt zijn lucky day. Ik reed voorop en had hen niet horen roepen. Ging hen juist bellen met de GSM toen Geert opdook die me de droeve mare kwam melden. Hij ging doorrijden naar de auto via de Gorges de la Nesque om ons dan op te halen.
Ik reed Johan tegemoet. Zijn buitenband was ook kapot zodat het geen zin had om een nieuwe binnenband te steken.
Na platte rust voor mij spraken we af dat ik in Ville-sur-Auzon zou wachten tot ze daar waren met de auto. OK. Door de Gorges de la Nesque afgedaald : mooi slingerende wegen en technisch niet moeilijk. Plezant dat je door tunneltjes in de rotsen rijdt. Mooi stukje onvervalste canyon-natuur. Vanuit tegengestelde richting zie ik plots een bekende wagen met een bekend gezicht achter het stuur. Rap van Geert.
In Ville-sur-Auzon koffie op terras in afwachting van hun komst.
Tenslotte naar Pernes-les-fontaines gereden, naar de oom en tante van Geert (ouders Ivan Devolder). Leuk optrekje met dito zwembad waar we uiteraard indoken. Lekker verfrissend.
Johan mij teruggebracht en pizza gehaald terwijl zij gingen eten met eerder genoemden.
VR. 31/05/02 ;
Het plan ; de “sissies” doen, hun naam waardig, de mietjeskant : vanaf Sault dus.
Ik de noordkant, vanaf Malaucène. Dan daal ik af naar Chalet Reynard waar ik hen opwacht, of zij mij, en weer mee rij naar de top. Zijnde de laatste zes km van de zuidkant (zowel vanuit Bédoin als vanuit Sault, beide wegen komen bijeen aan Chalet Reynard). We dalen tenslotte gedrieëen af naar Sault waar de auto staat.
En nu de realiteit ; de heren zetten me 8 km voor Malaucène af zodat ik een opwarming kan doen vooraleer de noordkant van de Ventoux aan te pakken.
Die begint rustig maar laat zien dat hij onregelmatig is, de derde km helt ongeveer 9 procent. Het wegdek is prima (behalve de eerste en laatste kilometers) : breed en met een mooi, zachtlopend stukje asfalt.
Er is zelfs een fietspad afgelijnd. Ja, gene zever : een fietspad op de Ventoux !
Het middelste deel is het lastigst met vanaf ongeveer de tiende tot de veertiende kilometer een hellingsgraad van rond de10%, met een heel stuk rond de 12%.
Landschappelijk is deze kant veel mooier : af en toe schitterende uitzichten daar waar je vanaf Bédoin in het bos zit te klooien zonder veel anders dan asfalt te zien.
Ik denk dat ik “hem op de 29 gelegd heb” tussen km 11 en km 12. Tot dan afwisselend op 39*23 en 39*26, voor de ingewijden.
Het laatste stuk is ook nog steil maar het Observatoire op de top wenkt je al (gesteld dat het dat zou kunnen).
Et voilà, de noordkant van de Mont Ventoux staat ook op het palmares. Ik heb minder hard gereden dan eergisteren (gemiddelde hartslag 166 tegenover 171) , heb naar mijn gevoel ook minder afgezien en heb toch een snellere tijd (1 u. 42’54”). Wat erop zou kunnen wijzen dat de Bédoinkant inderdaad de zwaarste is. En dat is volgens mij (en vele anderen) ook zo. Aan de noordkant zitten stukken waar je kunt recupereren.
Boven drink ik iets, rust wat en daal naar Chalet Reynard waar ik Jo tref. Geert komt even later toe maar blijkt niet goed te zijn : de knieëen woensdag te veel geforceerd.
Jo vertrekt naar de top en ik denk ( ben zeker) dat hij zijn macho-verzet van 30*32 nodig zal hebben bij dezelfde weersomstandigheden als eergisteren. Maar die zijn niet dezelfde, er staat maar een zwak windje. Toch heeft hij zijn verzet kunnen (moeten) gebruiken. Nieuw speelgoed is toch altijd leuk hé.
Geert en ik zetten een tijdje later ook aan. Mijn kompaan probeert op 39*28 maar voelt dat hij zijn knieëen kapot rijdt en keert weer.
Ik stoom door na te hebben afgesproken met Geert dat hij wacht aan het Chalet tot hij (één van) ons ziet of hoort. Een goeie kilometer onder de top been ik Johan bij. “Komaan, nog 1 km !” roep ik hem toe maar enthousiast reageert hij niet. Nu mag hij toch wel doodvallen, we zijn al voorbij de Simpsonplek. Een paar minuten na mij bereikt ook hij de top.
Terwijl ik een spaghetti eet, daalt Johan weer af naar Chalet Reynard waar Geert braafjes (hopen we) wacht.
Ik doe de afdaling naar Malaucène : prachtig. Ik haal een top van 81 km/u maar haal eveneens mijn knietje open. Door iets te ver naar rechts uit te wijken om een linkse bocht aan te snijden, beland ik in de kiezeltjes naast de weg, moet hard maar tegelijk gedoseerd remmen en kom schurend tegen een rots tot stilstand. Daar ging ik niet hard anders was mijn been gewoon verbrijzeld. Ik kan precies toch niet veel uitrichten of ik moet met een oorlogssouvenir terugkomen …
In Caromb, aan de gîte, naar Johan gebeld. Ja, de GSM heeft zijn nut meermaals bewezen tijdens ons verblijf hier. Bleek Jo weer twee keer lek gereden te zijn in de afdaling naar Sault, waar ze de auto hadden gelaten. Die amateurs toch altijd hè.
Jo en Geert gaan ’s namiddags en ’s avonds nog bij een wijnboer en laten mij alleen achter, snif, snif… Het was interessant naar het schijnt en dat geloof ik graag.
ZAT. 01/06/02 ;
Geert brengt zijn tante mee naar Tielt en zijn oom voert Johan en mij als wederdienst ’s middags naar Avignon.
TGV 1430 u. Stuk tot Lyon zeer rustig. Dan komt er volk bij tot onze wagon helemaal volzit. Iets na 19 u. in Rijssel (of was het Lille ?) waar Veerle ons opwacht met kleine Jeff, die duidelijk onder de indruk is van het TGV-station en de –treinstellen.
Ze voeren me naar Aarsele bij mijn ouders waar ik een hapje eet en ga maffen. ’t Is ook nodig.
Compadres, bedankt. Het was de moeite.
Mont Ventoux
zuidwestkant (vanaf Bédoin) : hoogte = 1909 m.
hoogteverschil = 1569 m.
lengte = 21 km.
gemiddelde stijging = 7,5%