Het bestuderen van "geestelijke wetenschap" is een volledig
individueel gebeuren, geen godsdienst noch andere groeperingen zijn hiermee
verbonden. Mijn studiemateriaal zijn de werken (ongeveer 11.000 pagina's) van
Jozef Rulof geworden omdat dit materiaal het dichtst aanleunt aan mijn eigen
ervaringen. Ook zijn deze werken het meest volledig in detail uitgewerkt zonder
pro's of contra's...
Deze korte beschrijving gaat slechts over een klein
deeltje van wat Jozef Rulof brengt. Fenomenaal is Jozef Rulof er in geslaagd een
basis, fundamenten te geven van waar evolutie nu eigenlijk voor
staat. Geen enkele levensvraag blijft onaangeraakt, tóch blijft alle ruimte over
voor het eigen denken en is dé bedoeling van de schrijver, mystiek krijgt een
héél andere betekenis. Alle fundamenten zijn aanwezig in de boeken, zowel voor alle takken
van de geestelijk-wetenschappelijke universiteit in opmars en huidige
wetenschappelijke stelsels als voor de wijsgerige stelsels die tot nu toe opgebouwd
werden. Grote sprongen zouden kunnen gemaakt worden indien men gewoon
de tijd nam de boeken reeds één keer te lezen, het is een onvergetelijke en
onvergelijkbare ervaring. In deze boeken wordt de metafysische term God
overvloedig gebruikt maar er wordt gaandeweg duidelijk gemaakt dat dit een woord
of term is door de mens gevonden en om het geheel overzichtelijk te houden
wordt deze metafysische term dan ook door de schrijver aangehouden. Met God
wordt bedoeld hetgeen wat vanaf de stoffelijk schepping tot stand gekomen is.
Niet alleen het stoffelijke lichaam evolueert, ook het
bewustzijn heeft zijn evolutie te beleven. Vóór het ontstaan van het eerste
cellenleven was reeds het embryonale leven aanwezig in niet stoffelijke
toestand. Dit embryonale leven (door de mens ziel genoemd) moest tot verdichting komen om het eerste
cellenleven (het leven) te doen ontstaan, het embryonale leven had zich door die verdichting
uiteindelijk te splitsen en bezat hiervoor dit bewustzijn (de geest), ook dit was een
miljoenen jaren proces.
Door verdichting splitste dit embryonale leven zich in miljarden
cellen en is het ontstaan voor de stoffelijke wereld, op dit moment werd het
embryonale leven tot die stoffelijke cellen aangetrokken en kreeg dit leven nu
bewustzijn en betekende reeds evolutie. Het cellenleven ontving hierdoor
"stoffelijk bewustzijn" wat wil zeggen dat dit leven zich stoffelijk
te ontwikkelen had. Echter om tot een verdere stoffelijke ontwikkeling te komen
volstond het niet dat deze cellen doelloos rond zweefden er moest nog iets zijn
waardoor dit cellenleven kon evolueren. Ook hierin moest er bewustzijn aanwezig
zijn, nl. het gevoel om tot stuwing te komen om zich voort te planten of de
evolutie beleefde hier reeds zijn einde. Dit was het eerste bewustzijn aan de
stof gegeven en diende eerst en vooral voor het vader
en moederschap, wat wil zeggen de voortplantingsdrang, en is essentieel voor al het verdere leven of de evolutie stond
op een dood punt. Bij de geboorte van de nieuwe cellen moest dit bewustzijn ook
aanwezig worden en werd door het niet stoffelijke embryonale leven wat nu reeds meer bewustzijn beleefd had
gegeven aan deze cellen, dit werd het bewustzijn
voor dit gevoel om te stuwen. Dit gevoel kan echter niet stoffelijk doorgegeven
worden omdat het cellenleven hiervoor die stoffelijke eigenschappen niet bezit en niet kon
bezitten omdat organen hiervoor niet aanwezig waren of zijn. Het tweede
cellenleven ontving dit bewustzijn op een net dezelfde wijze, hoe kan het ook
anders, als het eerste cellenleven, zo ook het derde, ook het vierde cellenleven
en tot op heden is hierin niets gewijzigd en het was ook niet meer mogelijk dat
dit proces nog kón wijzigen want dit lag nu éénmaal vast door het eerste
gebeuren, op de wijze waarop het ontstaan met alles erop en eraan van de eerste
cellen gebeurd was.
Het bewustzijn echter voor het vader en moederschap moest bij de
eerste dood van deze eerste cellen terugkeren naar de niet stoffelijke toestand
van het embryonale leven of de bewustzijnswereld van dit embryonale leven, dit
stoffelijke lichaam of deze cel bezit niet de mogelijkheid om dit bewustzijn vast te houden
en kan daardoor ook niet doorgegeven worden. Het bewustzijn wat vrij gekomen was van de eerste
dode cellen kon pas opnieuw indalen bij een volgende geboorte van hun eerste
nakomelingen, door telkens opnieuw terug te keren naar de bewustzijnswereld en
opnieuw in te dalen kreeg nu ook het embryonale bewustzijn in zijn geheel
evolutie te beleven. Het individuele bewustzijn per cel werd doorgegeven aan
zijn volgende nakomelingen en kreeg ook zo evolutie te beleven waardoor er
geen bewustzijnsevolutie mogelijk is zonder wedergeboorte, in de miljoenen jaren
die volgden is hieraan nooit iets veranderd. Door de stoffelijke evolutie kon
de mens evolueren tot het denken mogelijk gemaakt door de ontwikkeling van de
hersenen maar het gevoel om zich voort te planten was reeds miljoenen jaren
eerder aanwezig. Indien de mens echter bij elke geboorte aan een nieuw leven zou
moeten beginnen kon hij door de stoffelijke evolutie van de hersenen, het
dagbewustzijn, (niet verwarren met hét bewustzijn) wel een
denkend vermogen bezitten maar zou de mens telkens opnieuw het eerste
cellenbewustzijn te aanvaarden hebben waardoor we geen andere
gevoelseigenschappen zouden bezitten zoals haat, leugen en bedrog, moord maar
ook geen liefde, vertrouwen, het beleven van geluk, dit zijn slechts
enkele voorbeelden. Een kind bezit reeds dit gevoel, gemoedstoestanden van bij
de geboorte zonder dat het dit aangeleerd werd, hiermee bedoel ik de lang
aanhoudende gemoedstoestanden (bewustzijn of geest), hoe het kind werkelijk is
en zich uit in gevoel en niet de korte intervallen (reacties door het
dagbewustzijn) ontstaan door beïnvloeding van omgevingsfactoren. Terwijl het
ene kind overwegend blijmoedig is, kan het andere kind overwegend misnoegd zijn
ongeacht omgeving of invloeden van buitenaf. Dit zijn twee uitersten hiertussen
liggen nog massa's andere gevoelstoestanden, is individueel gebonden per kind en
volwassene.
Na het zich aan elkaar geven van de eerste twee menselijke
cellen werd er een nieuwe cel geboren. De eerste cellen beleefden de stoffelijke
dood waarna in dit dode organisme rotting ontstond, uit deze rotting ontstond
het eerste dierenleven. Waarom waren de eerste cellen menselijke cellen? Omdat
de mens het hoogste bewustzijn te beleven heeft voor de evolutie, waarna de
lagere bewustzijnsgraden ontstonden uit dit hogere bewustzijn, het dierenrijk en
de natuur. De aap is ontstaan uit de eerste "schil" door rotting, deze
had uiteraard ook verder zijn stoffelijke miljoenenjaren evolutie te beleven net
als de mens, vandaar de gelijkenis aan de mens. Het hogere bewustzijn van de
mens heeft echter niets uit te staan met het ego dat de mens zichzelf aanmeet
want door zijn ego, dagbewustzijn, schept hij althans voorlopig nog voor enkele
miljoenen jaren voortdurend disharmonie, toch is het hierdoor dat de mens zal
begrijpen en ooit aan een hoger leven zal móeten beginnen, ja u leest het goed,
de mens móet er nog aan beginnen. Heb je reeds een dier abortus zien plegen?
Ook in de dierenwereld ontstond mede door de mens disharmonie, maar een dier
vergrijpt zich niet vóór de geboorte aan zijn eigen leven, de nascheppingen
buiten beschouwing gelaten maar dat is weer een ander deel van het geheel.
De evolutie heeft in eerste instantie tot doel dat de mens
zichzelf leert kennen en hierna zijn eigen ruimte leert kennen waarna hij verder
gaat, wie even nadenkt kan onmiddellijk voor zichzelf vaststellen dat de mens in
één leven hiervoor niet veel bereikt. De mogelijkheid hiervoor gegeven is het
bewustzijn dat tot een ruimtelijk bewustzijn moet uitgroeien. Deze evolutie is
enkel mogelijk door het vader en moederschap, door wedergeboorte, er is geen
dood, er is alleen evolutie. Het stoffelijke organisme en onze eigen geschapen
ellende en geploeter dient enkel en alleen om het bewustzijn tot ontwikkeling te
brengen, om het bewustzijn wakker te schudden en moeten we dan toch ook weer
zélf doen. Elke stoffelijke geboorte en
stoffelijke dood betekent voor de mens evolutie en kan in beide gevallen alleen toegejuicht
worden. Eén kort stoffelijk leven heeft niets te betekenen tegenover het
miljoenenjaren bestaan van het individuele bewustzijn. Eén kort stoffelijk
leven van de miljoenen stoffelijke levens die we reeds gehad hebben heeft niets
te betekenen sedert het ontstaan in verhouding tot wat het bewustzijn tot nu in
zijn ontwikkeling reeds beleefd heeft.
In eerste instantie was het mijn ratio, mijn logisch denken die
deze zaken tot een geheel nieuwe kijk, nieuwsgierigheid en uiteindelijk wijsheid
en inzichten tot het mijn vernieuwde bewustzijn en het nu zelf kunnen beleven
mogelijk gemaakt en aangezet hebben in deze gigantische puzzel die zonder weerga
door André-Dectar alias Jozef Rulof, kosmisch bewust, alle fundamenten opgetekend werden waarvoor
ik ontzettend dankbaar ben, deze wijsheid helpt mij en mijn denken eeuwen
vooruit.
Frank
Wie de boeken wenst te leren kennen kan deze ook via mij
bestellen evolutie@edpnet.be
Door verdichting splitste dit embryonale leven zich in miljarden
cellen en is het ontstaan voor de stoffelijke wereld, op dit moment werd het
embryonale leven tot die stoffelijke cellen aangetrokken en kreeg dit leven nu
bewustzijn en betekende reeds evolutie. Het cellenleven ontving hierdoor
"stoffelijk bewustzijn" wat wil zeggen dat dit leven zich stoffelijk
te ontwikkelen had. Echter om tot een verdere stoffelijke ontwikkeling te komen
volstond het niet dat deze cellen doelloos rond zweefden er moest nog iets zijn
waardoor dit cellenleven kon evolueren. Ook hierin moest er bewustzijn aanwezig
zijn, nl. het gevoel om tot stuwing te komen om zich voort te planten of de
evolutie beleefde hier reeds zijn einde. Dit was het eerste bewustzijn aan de
stof gegeven en diende eerst en vooral voor het vader
en moederschap, wat wil zeggen de voortplantingsdrang, en is essentieel voor al het verdere leven of de evolutie stond
op een dood punt. Bij de geboorte van de nieuwe cellen moest dit bewustzijn ook
aanwezig worden en werd door het niet stoffelijke embryonale leven wat nu reeds meer bewustzijn beleefd had
gegeven aan deze cellen, dit werd het bewustzijn
voor dit gevoel om te stuwen. Dit gevoel kan echter niet stoffelijk doorgegeven
worden omdat het cellenleven hiervoor die stoffelijke eigenschappen niet bezit en niet kon
bezitten omdat organen hiervoor niet aanwezig waren of zijn. Het tweede
cellenleven ontving dit bewustzijn op een net dezelfde wijze, hoe kan het ook
anders, als het eerste cellenleven, zo ook het derde, ook het vierde cellenleven
en tot op heden is hierin niets gewijzigd en het was ook niet meer mogelijk dat
dit proces nog kón wijzigen want dit lag nu éénmaal vast door het eerste
gebeuren, op de wijze waarop het ontstaan met alles erop en eraan van de eerste
cellen gebeurd was.
wat vrij gekomen was van de eerste
dode cellen kon pas opnieuw indalen bij een volgende geboorte van hun eerste
nakomelingen, door telkens opnieuw terug te keren naar de bewustzijnswereld en
opnieuw in te dalen kreeg nu ook het embryonale bewustzijn in zijn geheel
evolutie te beleven. Het individuele bewustzijn per cel werd doorgegeven aan
zijn volgende nakomelingen en kreeg ook zo evolutie te beleven waardoor er
geen bewustzijnsevolutie mogelijk is zonder wedergeboorte, in de miljoenen jaren
die volgden is hieraan nooit iets veranderd. Door de stoffelijke evolutie kon
de mens evolueren tot het denken mogelijk gemaakt door de ontwikkeling van de
hersenen maar het gevoel om zich voort te planten was reeds miljoenen jaren
eerder aanwezig. Indien de mens echter bij elke geboorte aan een nieuw leven zou
moeten beginnen kon hij door de stoffelijke evolutie van de hersenen, het
dagbewustzijn, (niet verwarren met hét bewustzijn) wel een
denkend vermogen bezitten maar zou de mens telkens opnieuw het eerste
cellenbewustzijn te aanvaarden hebben waardoor we geen andere
gevoelseigenschappen zouden bezitten zoals haat, leugen en bedrog, moord maar
ook geen liefde, vertrouwen, het beleven van geluk, dit zijn slechts
enkele voorbeelden. Een kind bezit reeds dit gevoel, gemoedstoestanden van bij
de geboorte zonder dat het dit aangeleerd werd, hiermee bedoel ik de lang
aanhoudende gemoedstoestanden (bewustzijn of geest), hoe het kind werkelijk is
en zich uit in gevoel en niet de korte intervallen (reacties door het
dagbewustzijn) ontstaan door beïnvloeding van omgevingsfactoren. Terwijl het
ene kind overwegend blijmoedig is, kan het andere kind overwegend misnoegd zijn
ongeacht omgeving of invloeden van buitenaf. Dit zijn twee uitersten hiertussen
liggen nog massa's andere gevoelstoestanden, is individueel gebonden per kind en
volwassene.
lagere bewustzijnsgraden ontstonden uit dit hogere bewustzijn, het dierenrijk en
de natuur. De aap is ontstaan uit de eerste "schil" door rotting, deze
had uiteraard ook verder zijn stoffelijke miljoenenjaren evolutie te beleven net
als de mens, vandaar de gelijkenis aan de mens. Het hogere bewustzijn van de
mens heeft echter niets uit te staan met het ego dat de mens zichzelf aanmeet
want door zijn ego, dagbewustzijn, schept hij althans voorlopig nog voor enkele
miljoenen jaren voortdurend disharmonie, toch is het hierdoor dat de mens zal
begrijpen en ooit aan een hoger leven zal móeten beginnen, ja u leest het goed,
de mens móet er nog aan beginnen. Heb je reeds een dier abortus zien plegen?
Ook in de dierenwereld ontstond mede door de mens disharmonie, maar een dier
vergrijpt zich niet vóór de geboorte aan zijn eigen leven, de nascheppingen
buiten beschouwing gelaten maar dat is weer een ander deel van het geheel.