DILBEEK ATLETIEK CLUB 1950-2005

1950 - 'den DAC' wordt gesticht
2000 - enkele bevoorrechte getuigen gaan terug in de tijd
Exacte feiten, vage herinneringen en sappige anekdotes samen gegoten tot een collage van het rijke verleden van de vijftigjarige 'koninklijke' club.
Roger VAN LIERDE interviewde Jacques BAUDEWIJNS, Louis VAN DER GRACHT, Corneel en Jos COBBAERT, Gustaaf MOENS, 'Soerke' MEERT, Piet DE PAUW en Ignace VANDER CAM. Linn MARES verwerkte een deel van deze gegevens tot de volgende tekst.

"Elk jaar werd er een meeting gehouden aan het gemeentehuis. Een wedstrijd tussen 'de Kajotters' (KAJ) van onderpastoor Verbiest en 'de Sporta', een club van doofstommen. Dat was voor het plezier" vertelt Jacques Baudewijns als atleet één van de medestichters van de club.
Ook Louis Van Der Gracht was er toen bij. Hij herinnert zich dat ze met de Kajotters veel aan sport deden. "Mijn eerste cross was bij de Kajotters. We gingen hier en daar lopen, en gingen met de fiets naar de wedstrijd. Ik wist toen nog niet hoe dat ging in een koers, en kwam die eerste cross als vierde aan. William Kevers, de vorige voorzitter van de LBFA (franstalige atletiekliga), heeft me toen gezegd dat ik 'nog ne goeie' kon worden. Dat heb ik altijd goed onthouden!".
Uit die Kajotters van onderpastoor Verbiest is met onder andere de hulp van Jos Jansen in 1950 'den DAC' ontstaan. Jos Jansen was tot dan als atleet actief bij Union, en kwam in Dilbeek lopen omdat zijn vrouw er woonde. Hij werd trainer. Twee maal per week was de omgeving van het gemeentehuis het oefenterrein. Nog een getuige van het eerste uur is Jef Cobbaert. Hij weet nog dat de allereerste uitstap met de club naar de cross in het Drie Linden stadion in Bosvoorde was. Louis Van Der Gracht tekende er als kadet onmiddellijk voor een overwinning, zijn eerste wapenfeit voor den DAC. Al was dit nog niet in de clubkleuren. Die eerste wedstrijd werd immers gelopen zonder uitrusting, en de atleten moesten ook zelf opdraaien voor de verplaatsingskosten.

Bij de senioren kwamen Jacques Baudewijns en Frans Van den Driessche uit. "Als wij een wedstrijd liepen gaven we zeker niet op" vertelt Jacques. Volgende anekdote getuigt hiervan. Voor het Provinciaal Kampioenschap Cross spraken ze onder hun tweetjes af om er 'eens in te vliegen'. Na een zeer snelle start van beide heren lagen de kanshebbers op de titel heel wat achterop, sommigen ervan dachten zelfs aan opgeven. Maar de cross was over een afstand van 14 km… de 2 DAC-atleten moesten hun snelle start bekopen en eindigden uiteindelijk laatste. "Ik deed altijd mee maar dat was ook alles" herinnert Jacques zich. Soeurke Meert over Jacques: "Hij was steeds de rode lantaarn op wedstrijden maar was wel de komische noot van de club!".
Volgens Jacques was Louis Van Der Gracht toen 'de enige vedette' van de nog prille club. In 1950-1951 liep Louis naar eigen zeggen zo'n 5-tal crossen, omdat trainer Jos nogal streng was en niet wilde dat zijn atleten teveel liepen op jonge leeftijd. En dit wierp blijkbaar zijn vruchten af, want … in '51 werd Louis Belgisch Kampioen. "Ik ben toen gevallen bij de start, maar heb in de spurt toch nog kunnen winnen van Champagne" vertelt hij.
Het jaar erop bij de scholieren won Louis de 'Cross du Soir', ook gekend als 'de volkscross'. "Ook een grote overwinning" zegt hij. "De cross daarna in Dilbeek heb ik verloren. Normaal gezien kon ik niet verliezen, maar toch … door de zenuwen.". De meeste crossen bij de scholieren liep Louis goed en won hij, maar op het Belgisch Kampioenschap werd hij opnieuw tweede. "Het was daar nogal modderig en ik had korte pinnetjes. In die tijd kosten spikes duur" legt hij uit. Stilletjesaan waren de resultaten van Louis niet meer zo goed. Steeds terugkerende steken in de zij aan de kant van de lever speelden hem parten.
Een andere DAC-kampioen uit aanvangsjaren van de club werd in 1952 voor het eerst door de atletiekmicrobe gebeten. Piet De Pauw ging dat jaar naar de befaamde 'Cross du Soir' kijken. Het jaar erop liep hij op diezelfde cross zijn eerste wedstrijd. Hij werd 8e. Nog een jaar later won hij deze volkscross en werd hij in Waregem Belgisch Kampioen Cross 2e categorie! Deze DAC-er verdedigde ook zo'n 7 à 8 maal de Belgische kleuren in de Landencross.

Dat je een trainer niet altijd moet geloven blijkt uit een anekdote die Jacques zich nog levendig voor de geest weet te halen. "In de zomer gingen we naar een meeting in Aarschot, waar ondermeer de 100m, 1500m, 3000m, het ver- en hoogspringen op het programma stonden. We waren 's ochtends al met de bus vertrokken. Jos Jansen had ons gezegd om in het vooruitzicht van de wedstrijd 's middags niet te zwaar te eten. Maar met een paar man hebben we op restaurant steak met frieten gegeten. Bij het buitenkomen uit het restaurant kregen we een paar grote taarten in het oog. We hebben elk 5 fr. bijeen gelegd en een taart gekocht, die we nog voor de wedstrijd hebben opgegeten. Die middag hebben we alle koersen gewonnen waar we aan deelnamen!."
Dat de omstandigheden waarin aan atletiek gedaan werd nogal wat gewijzigd zijn weet Jef Cobbaert mooi te illustreren. "De startblokken: vroeger waren dat putjes die wij met een schopje in de piste maakten. De piste liep soms dwars over het voetbalveld. De banen waren in kalk getrokken, en later werd er ook met linten gewerkt." En Jacques is niet vergeten hoe er vroeger 'gedoucht' werd. "Toen wij naar een cross gingen waren er nadien geen douches, wel een kom met (koud) water onder een afdak of in een stal. In Tienen lag een ladder op twee bakken en daaronder stonden kommen met water."

Een klassieker verteld door Jef Cobbaert:
"Op één van de oefendagen aan de gemeenteschool hoorde ik toen ik toekwam een luide bonk, en zag iedereen weglopen. William Kever bleef alleen over. Hij zat op de grond, suf en bloedend, met op zijn hoofd een bluts. Hij zei dat hij 'die bol' (een kogel) op zijn hoofd had gekregen. Nadien heb ik vernomen wat er precies is gebeurd. De jongens waren aan het spelen, toen William kwam aangelopen riep één van hen "een kopke", en William die voetballer was heeft gekopt! Hij is toen 3 à 4 weken in een donkere kamer moeten blijven.". Naar het schijnt heeft de LBFA-voorzitter vandaag, na vijftig jaar, nog steeds een bluts in zijn schedel.

Soeurke Meert was de eerste vrouw die zich aansloot bij 'den DAC'. Dat vrouwen en sport in die tijd geen voor de hand liggende combinatie was blijkt duidelijk uit haar relaas.
"Mijn aansluiting bij 'den DAC' … dat idee is al babbelend met Jos ontstaan. Hij wou de damessport promoten, wat toen zeker niet evident was. We zijn begonnen met een groepje van turnsters die 2 maal per week samenkwamen, eerst in de 'oude laiterie', daarna in de 'zaal Mertens', en nog later in de kelder van het gemeentehuis. We waren volledig gescheiden van de jongens en mochten er geen contact mee hebben. Bij wedstrijden gingen we wel supporteren. Ikzelf heb nooit gelopen. Vrouwelijke atleten waren hoogst uitzonderlijk. Wel hebben we een paar keer een turnvoorstelling gegeven. In het begin gaf Jos Jansen de trainingen en later heb ik dat overgenomen. Turnen was in Dilbeek de enige sport die vrouwen konden beoefenen. Er was toen nog geen tennis of iets anders. De gemeente bekeek die vrouwensport nogal scheef. Tot in de gemeenteraad werd er over gebabbeld. Maar ik duwde door en werd daarbij volledig gesteund door Jos. Hij heeft heel veel gedaan voor de vrouwensport, dankzij zijn inzet staan we vandaag zover."
Soeurke sluit haar betoog af met de bedenking "Atletiek was volgens mij toen een beetje een elitaire sport".