"Een kat mag zelf uitmaken waar hij woont"

Opeens was hij er. Ik kende verschillende buurtpoezen, maar hem had ik nog nooit gezien. Hij zat helemaal achter in de tuin op de hoge stenen muur en keek verlangend in de richting van ons huis. Een breed kopje en een broodmager lijfje, zijn voorpootjes over de muur. Zijn vacht was gehavend, verfomfaaid en vies, zijn oortjes waren gerafeld.
Toen ik naar hem toe ging, sprong hij van de muur en verdween. Maar hij kwam terug, iedere dag. Als hij dacht dat ik hem niet kon zien, sloop hij voorzichtig door de tuin naar de keuken in de hoop dat Felix en Roosje (onze eigen poezen) hun bakjes niet helemaal hadden leeg gegeten. Hij sloop zelfs de trap op, verschanste zich onder mijn bed en sliep.
Ik las in de supermarkt de papiertjes op het prikbord ; geen briefje met 'Cypers-witte kater vermist'. Ik informeerde bij winkeliers en buren en kreeg steeds als antwoord : "Oh die ? Dat is een zwervertje. Dag en nacht buiten. Als het regent schuilt hij onder planken bij een kwekerij."

Mijn besluit stond vast. Ik zou Brammetje (zo noemde ik hem) adopteren. We vingen hem en brachten hem naar de dierenarts : castreren, gebitje schoonmaken, ontvlooien, ontwormen. Kortom : een algehele 'check-up'. En toen was Brammetje van ons ! Hij kreeg een halsbandje met een adreskokertje. Felix en Roosje gedroegen zich keurig tegen Brammetje, die steeds huiselijker werd. Hij luisterde al gauw naar zijn naam en had een enorme eetlust.
Al gauw naderde de vakantie. Voor Felix en Roosje heb ik altijd een '4 sterren hotel', een kattenpension. Ik reserveerde nu dus kamers voor 3 gasten. Na de vakantie gingen we meteen de katten ophalen. Thuisgekomen vlogen Felix, Roosje en Brammetje door de gang, de tuin in, luid miauwend van geluk en opwinding. Felix en Roosje kwamen beurtelings terug en renden het huis in. Maar Brammetje kwam niet terug.
's Avonds ging de telefoon. Een onbekende mannenstem : "Mevrouw, uw kat met gerafelde oortjes heeft heerlijk bij mij gegeten. Maar het is uw kat niet, hij is van mij ! Ik woon 8 huizen verderop. Ik had de kat al dood gewaand. Hoe lang heeft u hem al ?"
Ik kreeg een akelig wee gevoel en mijn hart bonsde. Moest ik Brammetje afstaan na alle zorg, vriendschap en wederzijdse liefde ? Ik was zo gek op hem. Ik antwoordde : "Meneer, we hebben hem al maanden. Hij was mager, vuil en verwaarloosd. De hele buurt kende hem als zwerver. U wilt hem toch niet terughebben ?" "Nee hoor", zei de onbekende. "We hebben al een andere kat. Ik ga van het standpunt uit dat een kat zelf mag bepalen waar hij wil wonen."

Mijn opluchting was onbeschrijflijk groot. Brammetje had natuurlijk na 3 weken pension even een black-out gehad, was de klus kwijt geweest. 's Avonds laat kwam hij via de muur weer thuis. Wat heb ik hem geknuffeld.
Dit is 3 jaar geleden gebeurd. Brammetje heeft zelf gekozen. Hij is nadien nooit meer weg geweest en is huiselijker dan ooit. Hij hoort inmiddels bij de 'senioren' maar ik hoop hem nog vele jaren te mogen hebben, zodat hij gezond en wel mij nog vele jaren met zijn onweerstanbare blik zal blijven aankijken.