mag ik mij even voorstellen ?
                ik wil je wat vertellen

           ME is mijn naam
             en niemand weet welke hel ik beraam

            ik ben een heel klein beestje
             en in jouw lichaam bouw ik mijn feestje

            vele jaren geleden
           ben ik stilletjes je bloedbaan binnengegleden

            in het begin hield ik me nog rustig
              wanneer ik me liet voelen , was dat slechts zeer vluchtig

               maar al gauw ging ik mij vervelen
                en ik nestelde me in vele lichaamsdelen

              ik bracht je helemaal uit je evenwicht
              en deed de energiekraan dicht

                tergend langzaam maak ik jou kapot
              ik bezorg je pijn tot op het bot

                ik laat je huiveren van top tot teen
              mijn streefdoel is zeer gemeen

            heel soms laat ik je nog even van de geneugten proeven
       maar dat doe ik maar om je te plagen en te bedroeven

               de kleinste inspanning maakt je moe
            en je bent dringend aan een nieuwe adem toe

          voor de buitenwereld zit ik tussen je twee oren
         dat ik een ziekte ben , willen ze niet horen

             het voortdurend ongeloof doet je zo'n zeer
           het onbegrip nog zo veel meer

Lief buurmeisje

Zo maar een lief buurmeisje klein..
Zo vrolijk en vind het leven zo fijn..
Maar op een dag gaat ze naar oppas oma toe..
Lekker dicht bij helemaal geen gedoe..
Ze geniet met volle teugen om bij oma te spelen..
Wil deze lol ook met iedereen delen..
Komt oma haar straat in lopen..
Kan de buurvrouw nieuwe plantjes kopen..
Barst gewoon door de tuin heen..
Ziet geen obstakels geen een..
Wil maar een ding doen..
Oma geven een dikke zoen..
Helaas voor haar op een dag..
Dat ze oma als oppas voor het laast zag.
Meiske werd zo treurig hier van..
Dat haar mamma er niet meer van slapen kan..
Mamma ik wil naar oma, als ik nou bel..
Mag ik vast weer gaan, oma wil het wel..
Nu huppelt ze weer naar oma toe..
Slaapt weer lekker, is niet meer moe..
Vandaag knuffelde ze oma stevig..
Ze kon het weer, en was zo heerlijk bezig..
Lieve oma ik ben zo blij met jouw..
Lieve oma ik zeg je, dat ik zo veel van je houw..
 Ineke
 

Verloren

Soms weet ik het even niet meer...
Doet alles weer even zo zeer...
Ben pas weer vrienden verloren...
Dacht echt dat die bij me horen...
Nee ben gewoon veraden weer...
Dat gebeurt mij nou keer op keer...
Dacht zijn vrienden voor het leven...
Die kan je alles geven...
Nu maken ze me het leven ook nog zuur...
Houd dat een keer op, op lange duur...
Ze lachen je uit midden in je gezicht...
Maar sturen onder tussen wel steeds bericht...
Ik denk dat ik ze niet mag vergeten...
Daarom gaan ze nog even door met keten...
Waarom kunnen ze me niet met rust laten...
Er valt toch niks meer te praten...
Mag ik dan niet op nieuw beginnen...
Willen hun persé van mij winnen...
Van mij horen ze niets meer...
Dan stoppen ze vast een keer...
Gelukkig heb ik nog een paar vrienden die me steunen...
Waar ik ook heerlijk op mag leunen...
Steeds zijn ze er voor mij weer...
Deze moeilijke tijd, keer op keer...
Liefssssssssss

Ineke

 


Moe

Buiten zijn veel vrouwen aan het soppen,
ik durf me niet te laten zien.
Er is zelfs iemand een kleed aan het kloppen en
ik kan vandaag niets van dien.
Ik voel me veel minder waard
Het flink zijn zit me in het bloed,
veel anderen hebben het veel zwaarder dan ik.
Zelfmedelijden welt in mijn gemoed, dan die anderen,
maar ik kan er niets aan doen.
Ik kan er ook niets aan veranderen,
vandaag in dit huis geen geboen
en borrelt naar boven in een snik.
Gisteren kon je me nog zien stralen, van de
goede dagen veel en goed gebruik gemaakt.
Nu loop ik stevig te balen,
na die werklustige dagen hevig geradbraakt.
Ik ben bang om er niet bij te horen,
bang om een luie, ouwe zeur te zijn.
Maar zolang ik me door dat gevoel laat ringeloren,
zal het nooit gemakkelijker zijn.
 
Jeanne


Wanneer

Wanneer je in het leven nooit een glimlach ziet.
Dan mis je zoveel vreugd en troost in je verdriet.
Wat kan een enkele glimlach al hartverwarmend zijn.
Een glimlach en een knipoog brengt glans en zonneschijn.

Je kunt niet altijd lachen, geen mens die dat ook vraagt.
We weten allemaal wel, dat elk een kruis hier draagt.
Bedenk dat door jouw glimlach een vonkje over springt.
Dat soms bij kille mensen, diep in hun harten
dringt
 
Jeanne
 

Warmte


Warmte van de zon is de warmte die ik voel,
Het is ook de warmte van begrip als je begrijpt wat ik bedoel.
Gewoon een foontje of een briefje zo nu en dan ,
Of even horen hoe gaat het als het even kan.
Heus dat is niet zo veel gevraagd ,
Ook al klinkt dat afgezaagd.
Maar sinds ik ziek ben zie ik haast niemand meer ,
Ligt het aan me ziekte of is er soms nog meer .
Zeg het maar in me gezicht ,
Is het mijzelf of de fibromyalgie waar het aan ligt.
Ik weet wel ik maak niet zo veel meer mee ,
Ik heb de computer en soms nog wat TV.
Heus ik zou wel anders willen zijn ,
Maar alles wat ik te veel doe dat doet pijn.

 

Jeanne

Wie wil er ruilen

Wie wil er ruilen om afgekeurd te zijn ,
Ik weet het op zich klinkt het best wel fijn.
Nooit meer hoeven werken of vroeg op te hoeven staan,
Of nooit meer in de file naar je werk gaan.
Het klinkt te mooi om waar te zijn ,
Dat klopt het is alleen maar schijn.
Wat dacht je van de vermoeidheid en de pijn ,
Of de zorgen financieel die altijd bij je zijn.
Wie wil er ruilen om afgekeurd te zijn ,
Wil je nog steeds of klinkt het al minder fijn .
Luister dan nog even voor dat je beslist,
Je kan namelijk niet terug, dus luister voordat je je vergist.
Het niet kunnen slapen omdat je spieren gevoelig zijn ,
Het van alles willen doen maar niet kunnen door de pijn.
Zo moe opstaan als toen je naar bed bent gegaan ,
Je spieren zo slap zodat je nauwelijks kan staan .
Of dat gevoel van ik zal nooit meer beter zijn ,
Het er niet meer bij horen, geloof me ook dat doet pijn.
Dus als je nog met me wilt ruilen laat het me dan weten,
Want hoe het is om gezond te zijn ben ik allang vergeten.
 
Jeanne
 

Een paar armen om je heen

Soms is het leven een beetje zwaar
Dan zoek je graag een beetje steun bij elkaar
Een schouder om tegen te huilen
Gewoon een paar armen om in te schuilen
Iemand waarbij je, je verhaal kunt doen
Een stevige knuffel of een zoen
En denk je dan na zo’n opkikker
Kan ik weer even door
Aarzel dan niet
Echte vrienden
Lenen zich daar graag voor

 

Jeanne

 
Fm gevecht.

Natuurlijk is het niet leuk om te horen.
Natuurlijk wil je niet dat het je leven komt verstoren.
Natuurlijk wil je nog gewoon alles blijven doen,
Natuurlijk word je boos,verdrietig want je bent niet meer als toen.

Nou jammer dan,dan maar anders op een andere manier.
Als je het accepteert heb je ook meer plezier.
Wat help het om te blijven vechten.
Het zal je lichamelijk en geestelijk alleen maar verslechten.

Zoek je grenzen en accepteer.
Verander je interesses keer op keer.
Heus geloof mij dan kan het beter met je gaan.
Probeer dus sommige dingen te laten staan.

Ook ik weet wat FM is.
En wat ik allemaal mis.
Maar toch heb ik lol in mijn leven.
Dat was heel lang weggebleven.
Niet door FM was dat gekomen.
Maar nu voel ik weer blijheid door mijn bloed stromen.

Dus asjeblieft stop met je gevecht en kijk om je heen.
Je bent niet alleen.
Ik ben er !!!
 
Jeanne
 

Fibromyalgie

Zinloos, de pijn die komt en gaat,
soms erger, soms ook weer niet.
Zeurend alsof ze me niet verlaat
alles wat achterblijft is verdriet.

In cirkels van waanzin gedreven,
met vlagen aanwezig, maakt ze me te moe
om weer verder te gaan in mijn leven
en slaat deuren achter me toe.

Onbegrip en woede overmeesteren mij
in golven van onmeetbare pijn.
Ik ga op in dit vreselijke getij

het vreet aan al mijn energie,
en het ontneemt me mijn 'zijn',
mijn hel op aarde 'fibromyalgie'.

Edith Meyers

(Helen Josephs)

 

Je hebt pijn
Overal pijn
Wat zou dat toch zijn?
 
je bent moe
Je bent vreeselijk moe
je weet niet meer hoe
Van al dat gedoe.
 
Dan weet je wat je hebt
Daar wordt je leven door verlept
Je bent half gehandicapt
 
Je wordt boos
je wordt heel moedeloos
verdriet en veel pijn
Ja,dat moet FIBRO,zijn.
 
Dit is niet waar ik voor koos
Je leven wordt radeloos.
Gerarda van Meelen

 

Luister naar jezelf.

 

Steeds maar weer je grenzen verleggen,

Wie kan daar iets van zeggen.

Alleen jijzelf weet het lichaam tot zo en niet verder,

Maar dan denk je weer niet helder.

De pijnen vergen zoveel energie van jezelf,

En denk dan  ”Ik ben pas op de helft”.

Maar lichaam en geest, die werken samen,

Alleen jij kunt dat beamen.

En dan komt er op een moment dat je lichaam het begeeft,

En je geest ook niet meer helder leeft.

Dan moet je jezelf wel overgeven,

En denk dan “hoe kan ik dit overleven”.

Kijk dan eens goed bij jezelf,

Was ik echt maar op de helft.

Nee hoor, deze keer ben je echt te ver gegaan;

En kun je het leven niet meer aan.

Lichaam en geest moeten weer in balans worden gebracht,

Had daar dan eens eerder aan gedacht.

Maar je weet dat je dit zult overwinnen,

Als ze maar niet over “je moet dit en dat”beginnen.

Want mensen in zo’n situatie onder druk zetten,

Kan de genezing alleen maar beletten.

Want ieder mens moet de kans krijgen op z’n eigen manier te kunnen herstellen,

Dat is iets wat ik je nu kan vertellen.

Want ook ik ben door deze hel gegaan,

En géén dokter durfde het met mij aan.

Ze houden elkaars handen boven het hoofd,

Dus blijf sterk en zorg dat je in jezelf geloofd.

Pas dan is er weer kans op genezing en zul je de pijn overwinnen,

En kom je weer tot bezinnen.

Maar niemand heeft het in de gaten,

Dat de vermoeidheid en de pijn je lichaam nooit meer zullen verlaten.

Maar mensen die dagelijks met deze ziekte worden geconfronteerd,

Hebben het woordje FYBROMYALGIE uit hun hoofd geleerd.

Vaak zien de mensen het aan de buitenkant niet,

Maar vanbinnen hebben wij heel veel verdriet.

Er blijven beperkingen ons hele leven,

Al willen we ons voor de 100% geven.

Maar ons hoor je niet klagen,

Wij koesteren onze goede dagen.

 

Ada

 

 
 

 

 

      

 

clip_image003.gif (7575 bytes)

Mijn émail