counter for vBulletin

Home Thema's Gedichten Citaten Energiebeleving Agenda/Contact Links English

 

Twee manieren om perfect te zijn

 

 

 

Vele meesters zeggen dat alles perfect is zoals het is, er is geen verandering nodig.

De meeste mensen kennen wel een heleboel dingen die volgens hen voor verbetering vatbaar zijn; in zichzelf en in de wereld. En dat is dan meestal nog zacht uitgedrukt; de meeste mensen beoordelen eigenlijk maar héél weinig dingen als “perfect”.

Hoe zit dat nu eigenlijk? Vanwaar die tegenstrijdige stellingen?

 

Er zijn twee manieren waarop iets of iemand “perfect” kan genoemd worden. Laat ons bijvoorbeeld een eenvoudige figuur bekijken:

 

Als ik nu zeg dat dit een vierkant is, dan zal je onmiddellijk zeggen dat het fout is. Dit is geen perfect vierkant. Een vierkant moet 4 gelijke zijden hebben en 4 rechte hoeken. Dus deze figuur voldoet niet aan de norm die we stellen, daarom is het niet zoals het moet, volstrekt onaanvaardbaar!

 

Maar wat als ik deze zelfde figuur voorstel als “een figuur”? Niemand zal mij hierin tegenspreken, het is een perfecte figuur, helemaal zoals het moet, volstrekt aanvaardbaar.

 

Maar zoals je zeker gemerkt hebt is de figuur niet veranderd. Enkel de normen waaraan ze moest voldoen zijn anders, en die normen zijn eigenlijk niet meer dan ideeën, ook al zijn ze misschien algemeen aanvaard en als waarheid onderwezen.

Geen enkele norm die we aan deze figuur opleggen, zal in staat zijn om de figuur te veranderen. Een norm kan dus wel ons idee over de figuur veranderen, maar niet (rechtstreeks) de figuur zelf.

 

De eerste manier om perfect te zijn is dus: voldoen aan alle normen die gesteld worden.

De tweede manier om perfect te zijn is: geen normen stellen.

 

Voldoen aan alle normen?

Als het om een eenvoudige figuur gaat, zoals een vierkant, is het vrij eenvoudig om te zorgen dat de normen gerespecteerd worden.

Wanneer we echter over complexe zaken spreken, zoals de wereld, de natuur, klimaat, en natuurlijk mensen, dan blijkt alleen al het bepalen van universele normen ontzettend moeilijk te zijn, zoniet onmogelijk.

De normen die gehanteerd worden zijn namelijk allemaal door mensen bedacht. Mensen die denken vanuit hun culturele achtergrond, de omgeving waarin ze grootgebracht zijn en wonen, hun persoonlijke ervaringen en voorkeuren, en zelfs hun gemoedstoestand op het moment. Vandaar dat normen verschillen van persoon tot persoon, en nog meer verschillen van land tot land of tussen werelddelen.

Bovendien is het leven een dynamisch gegeven, altijd in beweging en dus altijd anders. Een norm is iets statisch, en daardoor alleen al niet in staat om de werkelijkheid te vatten.

Veel leed komt voort uit het stellen van normen aan de wereld en vooral aan zichzelf, waarna men zich met dit ideaalbeeld gaat identificeren en ongelukkig wordt omdat de werkelijkheid anders is.

Op de eerste manier is het daarom onmogelijk om als mens perfect te zijn. En het is op die manier onmogelijk om “de wereld” als perfect te ervaren, want de ontelbare normen waaraan voldaan zou moeten worden spreken elkaar tegen. Het is onmogelijk om voor iedereen goed te doen.

 

Geen normen stellen!

Wanneer we ons realiseren dat normen en regels alleen maar ideeën zijn, die voortspruiten uit het denken, en niets te maken hebben met de werkelijkheid, die altijd is zoals ze is, en wanneer we inzien dat niemand, en dus ook niet wij zelf, de waarheid in pacht heeft, kunnen we ons idee over hoe de wereld en wijzelf zouden moeten zijn wat minder serieus nemen.

Wanneer we de zaken minder vanuit ons eigen beperkte zichtpunt, en meer vanuit het geheel bekijken, gaan de woorden “goed” en “slecht” steeds minder betekenen.

Wanneer we onze identificatie met het denken laten varen, dan doen ook ons oordeel en de normen die we stelden niet meer ter zake.

Levend vanuit de bron, kunnen we ervaren dat alles werkelijk perfect is zoals het is.

 

 

 Home Thema's Gedichten Citaten Energiebeleving Agenda/Contact Links English