Westvleteren: Broeders Trappisten, Sint-Sixtusabdij

Donkerstraat 12, 8640 Westvleteren

Klooster, tel. 057 40 03 76 en fax 057 40 14 20

Gastenhuis, tel. en fax 057 40.19.70 en fax 057 40 14 20

Op de flank van de Catsberg, net over 'de Schreve', ontspringt de Vleterbeek die  Westvleteren bevloeit.  Maar in 1831 zocht nog een ander beekje zijn weg naar Westvleteren: toen trok de prior van het pas gestichte klooster van de Catsberg met een paar van zijn monniken naar de bossen van Sint-Sixtus om zich te vestigen bij de kluizenaar Jan-Baptist Victoor.  Een nieuw Cisterciënzerklooster was geboren.

Dit was nochtans niet de éérste religieuze vestiging op deze plek.  Van 1610 tot 1784 bestond op 'de Patershoek' een klooster van paters Birgittijnen. En van 1260 tot 1355 was er een kleine gemeenschap van zusters. Ook de 'cella Beborna', waarvan sprake in een akte van 806 uit de abdij van Sint-Omaars (= Saint Omer - Frankrijk), is waarschijnlijk in dezelfde omgeving te situeren.

Waarlijk een geestelijke estafetteloop doorheen de eeuwen!

1831 tot 2000

De beginjaren (1831-1836) waren moeilijk. Toch was er een gestage groei van de gemeenschap: 23 leden in 1835, 52 in 1875.

Twee maal stond de communiteit monniken af: in 1850 trokken 16 paters en broeders naar Scourmont voor de stichting van ons dochterhuis, en in de jaren 1858-1860 werden een twintigtal van onze broeders naar Canada gezonden om er Tracadie (het huidige Spencer in de V.S.) nieuw leven in te blazen.

Belangrijke gebeurtenissen uit die eerste periode zijn verder:  bouw van de 'oude kerk' in 1840, oprichting van de lagere school rond 1840, in gebruikname van de eerste brouwerij in 1839, verheffing van de priorij tot abdij in 1871, uitbouw van de boerderij tot modelbedrijf voor de streek in de jaren 1875-1878.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog huisden in en rond de abdij honderden vluchtelingen en bijna 400.000 geallieerde soldaten.

Na de Tweede Wereldoorlog had onze gemeenschap niet zo'n goede naam: er waren o.a. nogal wat uittredingen. De bisschop van Brugge, Mgr. De Smedt stimuleerde de communiteit in die periode om de pastorale taken af te bouwen en terug te keren naar de eigen Cisterciënzerroeping: afzondering én gastvrijheid.

De nieuwe kerk (1968), niet meer toegankelijk vanaf de straat, symboliseert de afzondering, het ruime gastenhuis (1964) en het Claustrum (1999) belichamen de gastvrijheid.

Sint-Sixtus vandaag

Wat is nu de zin van dit soort leven, en van die eeuwenlange trek naar de eenzaamheid van deze plek? Eén van onze abten schreef een paar jaren geleden: "De monnik probeert te leven met de blik op oneindig. Zijn leven wil een zoektocht zijn naar de Liefde.  Een heel concreet verhaal van liefdespijn en liefdesjubel."  Geroepen worden is ook "zich stellen onder Gods Woord". dit is de Lectio Divina: luisterend en lezend gaat het hart langzaam open voor Gods licht.

In onze nieuwe Constituties (1990) staat: "'De monnik moet met heel de drang van zijn hart op de Heer Jezus betrokken zijn.  Alleen dàn zullen de broeders gelukkig volharden in een eenvoudig, verborgen en arbeidzaam leven als zij volstrekt niets stellen boven Christus."

Onze communiteit bestaat momenteel uit 29 broeders: de jongste is 28 jaar, de oudste 88. Samen proberen wij christen te worden en als gemeenschap te groeien 'in gelijkvormigheid met Christus'. 

Het wapenschild van onze abdij ‘Ut palma florebit' is een citaat uit psalm 92:

 "de rechtvaardige moge bloeien als een palmboom."  

U ziet een gestilleerde palmboom, de staf en de sleutels van de abdij.

Zijn wij als monniken dan "rechtvaardigen"?  Oh, helemaal niet, maar wij weten ons als zondaars aanvaard door een liefdevolle Vader. Moge het ons, in dit  derde millennium, gegeven zijn om zó in het leven te staan.

Wie méér wil vernemen over de geschiedenis van onze abdij en over de concrete levenswijze van onze gemeenschap, kan daarvoor terecht in "Het Claustrum", een interactieve ruimte die vrij toegankelijk is tussen 14.00u en 17u00 in het Ontmoetingscentrum "De Vrede".  (vrijdag gesloten)