De beruchtste berg van de Alpen? De Eiger is vooral bekend door zijn enorme Noordwand; waarin talrijke klimroutes een deel van de geschiedenis van het alpinisme bepaald hebben. Er bestond geen twijfel dat ik deze berg moest beklimmen.

De eerste maal heb ik de Eiger langs de W-flank beklommen. Dat was in de zomer van het jaar 2000. Toen heb ik een bivak gemaakt op ongeveer 2600m aan de voet van de W-flank. De dag erop heb ik over deze laatste de top bereikt. Het was een lange klim over brokkelig terrein. Bij de klim ben ik zelfs volledig fout gegaan waardoor ik in steile en gladde rotsplaten terechtkwam. Dat was behoorlijk moeilijk. Maar eind goed al goed. Tijdens de afdaling heb ik dan toch nog de juiste route gevonden, mede ook omdat er nog andere klimmers omlaag gingen.

Twee jaar later was ik terug om deze berg te beklimmen. Ditmaal opteerde ik voor de Mittellegigraat. Het was een verwezenlijking van een droom welke ik jaren voordien onmogelijk achtte. Hieronder volgt het verslag van deze klim.

Deel 1 : Grindelwald – Mittellegi-hut :

Vanuit Grindelwald neemt men de tandradbaan naar de Kleine Scheidegg. Daar stapt men over op de tandradbaan die naar het Jungfraujoch voert. De trein gaat gedurende zijn ganse traject door een zeer lange tunnel. Deze tunnel is uitgehouwen in de Eiger.
Tijdens dit traject stopt hij twee keer gedurende een paar minuten. De toeristen hebben dan de mogelijkheid om door grote vensters naar buiten te kijken. De eerste maal is aan het station 'Eigerwand'. Door de vensters kun je dan in de immense N-wand van de Eiger kijken. De tweede maal houdt hij halt aan het station 'Eismeer'. (zie 1e foto hieronder)

Hier moet men uitstappen. In het station kan men door een deur en een zeer lange tunnel naar buiten. Dan komt men op de Fieschergletscher.
In de verte ziet men reeds de hut liggen. Over de Fieschergletscher gaat men even verder in noordelijke richting tot op de Challifirn.
Men gaat verder in NO richting tot aan rotsen. Hier moet men de juiste plaats zoeken om deze te bestijgen (IIIe graad). Daarna stijgt men steeds lichtjes in diagonale richting (NO) tot men aan de Mittellegihut komt. (IIe graad).

Op deze route treft men enkel alpinisten aan die de dag erna de Eiger willen beklimmen. Men heeft klimmateriaal nodig om naar de hut te gaan. Er is geen enkele weg-markering.

                   Foto : Terugblik op station Eismeer (let op de vensters)      Foto : De nieuwe hut met erachter de steile Mittellegigraat

Ik weet niet meer hoe laat het was wanneer ik aan de hut vertrokken was. Het moet ongeveer 5 uur ’s morgens geweest zijn. Het grootste deel van de klimmers waren al vertrokken. Sommigen zaten al vrij hoog op de graat, getuige het schijnsel van hun hoofdlampen dat ik in de hoogte zag flikkeren.
Ik ben niet eerder vertrokken omdat ik niet in het donker wou klimmen. Het grootste deel is rotsklimmen in de IIe en IIIe graat.

Direct achter de hut zit je al op de scherpe graat. Fout kun je alleszins niet lopen. Zowel links als rechts lonkt de diepte. Nog maar 100m ver en ik zat al in de file. Ja, een file! Telkens aan een klimpassage moest ik wachten totdat de touwgroepen voor mij gepasseerd waren. Dat was wel frustrerend. Het voordeel was wel dat ik goed zag langs waar ik omhoog moest. Ik had maar de gidsen te volgen.

Door telkens een beetje druk te zetten op de touwgroep voor mij hebben ze mij dan toch laten passeren. Nadien ging het dan redelijk vlot vooruit en ik vond de klim zelfs aangenaam. Het was helemaal niet zo moeilijk als ik gevreesd had. Op bepaalde plaatsen hingen er dikke vaste touwen langs waar je je eenvoudig naar boven kon hijsen.
De zon was nu al opgekomen en het gevoel was grandioos. De graat is enorm spectaculair en scherp. Getuige de volgende foto's.

               Foto : Zicht op de Mittellegigraat van aan de hut.                           Foto : Dieptezicht op de graat. Let op de hut in de diepte.

Iets later kwam ik aan het steilste deel van de graat. Rechts daarvan bevind zich de befaamde N-wand. In dit stuk hangen de meeste touwen. Hier was het ook wel wat aanschuiven omdat de gidsen steeds aandachtig hun klanten moesten zekeren. Ik had dus tijd genoeg om foto’s te nemen.

Na dit stuk werd de rotsgraat geleidelijk aan minder steil en ging deze over in sneeuw. Tijd dus voor de stijgijzers aan te trekken.
De dieptezichten waren hier grandioos.
Ik moest er mij wel voortdurend op attent maken dat ik mij moest concentreren. Ik was meer naar de omgeving aan het kijken dan naar mijn voeten.

Na een goede 3 uur geklommen te hebben stond ik voor de tweede maal op de top van de Eiger. Wat een gevoel.
Daarna volgde eigenlijk nog het zwaarste deel. Met name de afdaling over de Z-graat naar het Eigerjoch en verder tot aan de Mönchsjochhut.
Deze graat vond ik beduidend zwaarder. Ik heb deze samen met 2 Oostenrijkse jongens gedaan welke ook de Mittellegigraat hadden beklommen. We maakten dankbaar gebruik van elkanders touw om de steilste stukken af te 'rappellen'.
 
 

Foto : De afdaalroute (in stippellijn) langs de Z-graat.
 

Moeilijkheid : D (eerder AD+), afhankelijk van de condities (droge of verijsde rotsen).
                        Het is wel voortdurend uitkijken waar je je voeten zet. Op sommige plaatsen is de graat maar een halve meter breed.

Duur : reken ongeveer 4 uur voor de bestijging van de Mittellegigraat en minstens zo lang voor de afdaling.

Bijna al de gidsen dalen af over de Z-graat naar de Mönchsjochhut. Dit is de meest zekere route.
De afdaling over de W-flank is niet aan te raden. Het terrein is steil en de route moeilijk te vinden. Bovendien is de kans op steenslag enorm groot.

                     Foto : Klimmers hijsen zich omhoog aan de vaste touwen.                       Foto : Een foto van mij, vlakbij de top.
 

 Meer en grotere foto's welke ik gemaakt heb over deze beklimming vind je op de volgende link : http://www.aacz.ethz.ch/galerie/mittellegigrat/